A CELEBRATION OF FLAMES © FAROUK ASVAT 

BILINGUAL EDITION 

GREEK TRANSLATION

by © PAULOS IOANNOU 

INTRODUCTION 

by © PAULOS IOANNOU     

It all started with ''The Death Of Steve Biko'', a poem dedicated to Biko by Farouk Asvat on Linkedin. 

I recalled vaguely that he was a revolutionary and that it involved South Africa - but I could not recall any other details.  In any case that poem put me in touch with Farouk, and after a few discussions, offered to translate any of his books into #Greek.  He left the choice up to me. 

   

 I chose ''A Celebration Of Flames'', an anthology for which he won the Vita Award 1st prize, and was already translated into several other languages.  I felt it was time to translate it into the language of the gods and the sea. 

I ought to admit from the beginning that I am not overly familiar with the other poetry collections 

by Farouk even though I had the opportunity to do a quick scan. 

 That is why my remarks are based exclusively on ''A Celebration Of Flames''. 

     The review has no evaluative aims because it is not a critical analysis just a general approach of the author through his writings. 

The anthology is divided into two main sections aptly named ''King Of The Guerillas'' and ''A Celebration Of Flames'', with each section subdivided into several interrelated subsections that enhance the overall message.  It is written in free form using folksy language interspersed with Afrikaans and slang idioms and expressions to make the impact more immediate and ironic, including satire to make a political point.  It was composed according to Farouk between June 1983 and June 1985, during the height of his involvement in The Struggle against apartheid. 

      It was originally published by donker in 1987 to be followed by additional publications by piquant publications (2007); and amazon paperback and kindle in 2014. 

      ''A Celebration Of Flames'' is an opposition poetry, an impassioned one, but above all it is a passionately bitter and angry poetry as it is generally true of all dissention poems.  ''A Celebration Of Flames'' is by all intents a very deep and thought-provoking composition.  As you move along from poem to poem, from stanza to stanza the composition becomes more complex, multi-layered and thought-provoking. It is also at some level sentimental, a lyrical nostalgia, of things lost and a love particularly of his Daddima, his grandmother, a deeply personal and emotional accounting. 

      There is no mythology in his poetry.  He deals in stark reality, grim images - not fictional situations with fictional heroes and protagonists.  It tells us very graphicly about human beings who subjugate, torture and murder other human beings with no second thoughts, no remorse.  It tells us of abject poverty and disenfranchisement and their effect on the people but in particular of their effect on children. 

      The cultural backdrop of these poems is an eye-opener for those not familiar with African culture and its varied ethnicities where a new vista of unfamiliar and delightful images unfold.  New symbols, names and locations are laid out in a colourful tapestry.  To truly understand Farouk’s poetry, you must come to terms with his symbols.  Symbols like township*, Casspirs*, Hippos*, and so on.  This symbology is not devoid of meaning: it defines to a large extend the poet’s thinking and transports the reader to a strange and wonderful realm of new insights.  

 

     APARTHEID, 1948-1994  

     What was it to have lived and matured during Apartheid; how did these experiences shape your life and ideology?  How do you survive intact this total darkness surrounding you, and how can you survive the total inequality, the utter dehumanization; what does it mean and feel to be a second- and third-class person if you are even recognized as such? 

    We hold on

     To so many lives,

     Shattered,

     Poised between laughter and death

     The tension of living

     And dying within,

     Exiles on the periphery of death

      Indeed, exiled on the periphery of death because death in the hands of the enforcers was everywhere and made no exceptions - women, children, teens - everyone was a target.  

      In ''The Death Of Steve Biko'', the first poem of the anthology, we become witnesses to a declaration, a defiance that the rebellion is at hand and that oppression will no longer be accepted or tolerated.

      But your death is the last anger.

     We'll stand no more like Christ

     Our backs to the wall

     Crucified by a bullet

     Through the head.

      A solemn declaration, a defiance even if it leads to torture, arbitrary incarceration and possibly death - as was Biko’s fate; that they will no longer turn the other cheek, they will not accept any longer the oppressive regime in apathy.  No more submission.  There is no other rational choice.  Retaliation is at hand.  God is not available to punish the evildoers - it is up to those who suffer injustices and unfair treatment to take their fate into their own hands and take any necessary action to free themselves of the systemic apartheid tyranny.

      The declaration and its intent are made clearer throughout the poem but in particular in ''The King Of Guerrillas'' and ''There is a New Sadness''.

     A call to action the conclusion, accompanied by the deep understanding that apartheid could never be overcome by peaceful means alone.  A call to arms.

     An' this is the last performance:

     If you don't leave me

     Tomorrow I riot on you

           *****

      Black fist raised to the skies,

     In defiance or bitterness

     Or determined predetermination,

     AK 47 in the other hand,

     Walk through the mieliefields

     Elephant grass and minefields

     Of the usurped territories;

           *****

      But soon

     the children are out again

     Taunting armoured casspirs

     With little Black fists

     Filled with pride

      But he is also aware of the lack of resources to effectively fight against the oppression - the understanding of powerlessness against the vast resources of the regime.  But powerlessness does not equate to total helplessness or impotence. 

     But what do we have:

     Stones in our armoury,

     Hope in our breasts,

     The desire to die living

     Dancing in carnival carousels

     Around the flames of hope

     And destruction:

     The bonfire of our lives.

      But hope exist even in the most dismal situations.  Because without hope there is no resurrection: 

      So it goes:

     a little pride here

     a little heartache there

     a piece o' bread and tea

      a few pieces snoek

     and stolen wine.

     Yes, so it goes.

     But always the hope remains,

      And along the hope a prayer for the help of the high deities:

      O Nkulunkulu!  O Modimo! *

     Help us

     So that we may walk again

     These streets

     And these beaten paths,

     Proud of what is ours:

           *****

      Rain on us

     That we may drink again

     Fresh water

     Untainted by blood

     And the sewer of human filth

      The majority of the White minority lived perhaps not in luxury but quite well while Indians, Coloureds, and especially Blacks suffered from widespread poverty, malnutrition, and disease.  There was nothing covert in the exercise of apartheid policies - everything was out in the open.  'Bantus', 'Coloureds' 'Indians' 'Zulus' 'Xhosas' and a whole series of 'tribal' designations of people who were not 'White' were systematically subjected to political, economic, cultural and social degradation living in squalor because they did not belong to the White minority and its ideology of superiority: 

     They kicked our lives out

     And built expensive houses

     South Africa’s institutions from government to the educational system, and political culture, all contributed and reinforced the subjugation of these marginalized social groups while elevating and protecting the dominant White minority.  The oppressed group suffered greatly from multiple forms of exclusion, exploitation, control, the denial of decent jobs and of living wages, affordable decent housing, compromising and humiliating work conditions along with daily violence and death. 

      Hearing the child in solitary

     Is better than not knowing

     That the child's nightmare

     Is better than the cold

     Silence of death

      What a terrible choice better to be alive suffering from nightmares caused by the tyranny of the few and hunger around you rather than death.  If you are still alive and grow up to become a teen and an adult then you can continue the fight. 

     As we die

     Every day

     In spite of the stale bread

     Put into our mouths

     And the hardness of our lives

     The bullets still pass through

      Farouk tells us in vey graphic metaphor that it really does not matter to the apartheid authorities if you suffer from starvation - they do not care how hard your life - you are still subject to murder:

      In Khuma a bullet-riddled corpse

     Lies in a broken, bullet-ridden coffin;

     In Zinyoka Biko walks amongst the hungry,

     And Alexandra smells of fresh shit,

     Racism and violence are bound to create the conditions for revolution and influence children as they grow up to become teens and adults, because peace and reconciliation under the apartheid institutionalised terror is not possible and in the words of Malcolm X:

      ''You can’t separate peace from freedom because no one can be at peace unless he has his freedom.'' 

     In ''Possibilities For A Man Haunted By Hunger'' the choices presented in a mathematical either-or formulation are limited: 

     There's one of two possibilities

     Either you become a boss boy

     Or you stoke the whiteman's fire

      That is, you either take hold of your fate and become a power unto yourself or continue to be a slave under the white man’s yoke. 

      He lives with that anger: seeing and experiencing what happens around him, unable to ignore it, feeding upon it.  Infuriated by the injustice and the ability of the White minority to compel, to dominate, to control resources, and enforce discriminatory commands employed to ensure that power stays in the hands of those who already have it: 

      But can you see

     The rusted chains

     That lie in my heart

     Like an anchor

      Arbitrary detentions were a way of life in apartheid South Africa, leaving you wandering why you were apprehended and under what pretext.  You are aware of course, because it is a constant happening all around you.  They do not need a reason; it is arbitrary and logic does not enter into it because reasons can be invented and or manufactured: 

      But then ol' Security Boss came

     To say they are charging me

     For Possession of Banned Publications.

      As a remarkable literary work ''A Celebration Of Flames'', takes on universal dimensions because the tragedy of apartheid is not an isolated phenomenon and its message echoes worldwide.  South African Apartheid may have ended but apartheid in its many and varied manifestations and forms is still alive and well.  Police brutality, authoritarianism, arbitrary detentions, torture, murders, fake news, misinformation are not novel phenomena, nor are they time and geographically unique.  We have prime examples of the White supremacist and reactionary Ku Klux Klan and its off-springs in the United States that is supposed to be dead but isn’t; Myanmar and the military’s eternal hold on the country; the repression and blight of #Uyghurs in China; the Israeli apartheid practices and policies against the Palestinians, as documented by Amnesty International and corroborated by Human Rights Watch and B'Tselem; the jailing and/or assassinations of Journalists - just to mentioned a few. 

      Farouk is clearly articulating many truths, by providing a vivid account of the sources of his pain, his fears, his bitterness, the meaning of his resistance and above all his anger and despair: 

      Convoys of dusty hippos

     Patrol the blood-laden streets

     Of another jungle

     Shooting innocent blood:

     Children contorted in happy games

     Mothers shot in the moment of birth

     Virgins driven to a lonely veld

     Echoing with the madness of their lives

      Unadulterated images that encapsulate the terror, stark metaphors of dusty hippos, the pachyderms, which in fact were armored police and army vehicles that patrolled the township streets to enforce apartheid, by teargassing, firing live bullets and assaulting, or arresting people arbitrarily.  It is by the use of these armored vehicles that the apartheid policies were violently implemented and enforced leading to torture and murder. 

      But even under the apartheid regime, love, this precious human emotion cannot be diminished.  Love in Farouk’s poetry is an elegiac, lyrical approach to this emotion that captures, elevates but also becomes an anti-ideal under the apartheid conditions and the patrolling hippos, but also the estrangement and distancing from the essence of the generational cultural sources.  Indeed, his love poems is a study in contrasts: 

      Now that the stars have revolved,

     Your ululating hand

     Struts a pleasant goodbye

     Knowing the dead bodies

     That lie between us:

          *****

      Love is a strange feeling

      I left behind

     In the disturbances of youth;

     The tiger will not let me off

     And the hyena cannot stop laughing

     As the hippo rides the streets

 

          Besides, we are too learned now

          To go back to the source

      His love poems work on three different levels. 

      First and foremost, it is his abiding love for his grandmother who passed away in 1968 when he was 16 years old.  It was his Daddima's suffering from diabetic complications and unbearable pain that decided him to become a doctor so he could learn or discover how that kind of pain could be alleviated. 

     Then his love of his country, and lastly his love for a person, his girlfriend.  He explains that under apartheid and international isolation, there were extremely limited options, and their horizons were pretty curtailed and restricted especially growing up in a small town, with the added separation from other communities, and the tacit limitations of a rather conservative society. 

     One of the major characteristics of Farouk’s poetry is the display of affection as it is made clear throughout the anthology that affection was a very integral part of his beliefs and his life despite the oppression surrounding him and those he loved.  Affection is demonstrated in meaningful yet sad conversations, and the ultimate in affection - the giving and accepting of sexual satisfaction. 

      That makes me want you

     To stay free

     Sailing as an atom and a light

     Upon the winds of the universe

           *****

     My deepest sorrow

     Lies within you:

     In the flutter of your abdomen

     In the warm dove of your hand

     Nestling against your face:

     A festival of honey

     Dripping with sadness.

      Affection walks hand-in-hand with love, despite their differences - as affection is action, while love is an emotion calling for a subordination of your needs on behalf of somebody else's. #

It is not strange then to acknowledge, under the circumstances, that love is pain because love has its own demands; it calls for sacrifices, commitments that must be met.  Inevitable separations above and beyond the control of the lovers, especially under the yoke of apartheid, where the love between a black and a white person is declared illegal, and the conventional conservativeness of a made-up town.  #

     But love cannot be eradicated, whether under oppression, or under a more 'normal' society.  However, at the same time, without diminishing the emotion, we must not overlook the existing dichotomy in his referencing love poems, as we can sense and feel an uncertainty in his approach, despite his affection, whether he views love as a danger or a gift to be cherished. 

     But love is a pain

     We began to learn too early

     As we grew older

      Indeed, how can you bring yourself to speak of love when you are surrounded by hatred? 

      Speak of love

     In the cynical tongue

     Passionately of hatred

     For them that rule our lives

     With hunger and gunfire

      Because the hippos, the despicable enforcers, are constantly riding the streets:

      Love is a strange feeling

     I left behind

     In the disturbances of youth;

     The tiger will not let me off

     And the hyena cannot stop laughing

      As the hippo rides the streets

      An acknowledgement of the reality of adulthood and the reality of the apartheid oppression. 

      In 'Wench' the apartheid regime is presented metaphorically as a

vilification of apartheid - and not as a rejection of love, or even casual affairs.  It is a simple statement that the revolution is waiting and one should devote himself/herself to it:  

      Be gone with you

     You and your swinging buttocks

     I do not stir myself with you

     Here I do not want to loiter

     Between your wet thighs

     An' lovely words

     As I stated earlier, his greatest love and his affection undoubtedly was his grandmother.  A big loss that would mark him as he grows to adulthood.  He wished her to stay alive even with more amputations and diabetic comas.  He dedicates a long poem, an ode to her, an exhibition of his devotion and his infinite love for her and his # dear memories: 

      Asking Allah to bring my Daddima back

     Through another diabetic coma

     Through another amputation

           *****

      A proud woman in a silk sari

     Who walked the city streets with impunity

     Hand in hand with her favourite grandson:

     Taking me to the best sweetmeat shop

      A sadness that cannot be filled over her death but a consolation that at least she passed away peacefully in her sleep: 

      All ended in sleep,

     Without fuss or bother,

     As a serene pigeon comes

     To rest on her face

      Farouk, in using the power of words to strike a condemnation of the institutionalised apartheid policy of political oppression, police brutality, violence, social exclusion, and by personalising his experiences, provide the reader with a more direct emotional attachment: 

      While wildfire love

     Burns to ashes

     And the hearth of love

     Feeds patiently on our bodies

     Flaming into a new warmth each day

 

     Years that took me

     Through a heartache of a foreignland

     That left my body

     Without substance,

     A ghost of memories

     That can never return us

     To the garden of our hearts

      His poetry is beyond memory - it is a clear and unmitigated testimony as he is identifying his relationship and his excruciating experiences of the apartheid atrocities and the injustices imposed on the people.  It is a great bitterness, an anger and fury against the institutionalized oppression, the violence, the disenfranchisement.  Farouk amplifies his resistance and struggle against apartheid policies and practices through his poetry.  Perhaps the only definite ammo at his disposal. 

     As I was reading the poem and contemplating its message, I realised that he is in good company along with several other revolutionary poets such as Pablo Neruda, Nazim Hikmet, Federico Lorca, Maya Angelou, Yiannis Ritsos and many, many others: too many to name because poetry becomes the voice, the moral medium, the beacon, an ethical  standing when it comes to dealing with universal subjects; and Farouk through his writing becomes an unacknowledged legislator as per the words of Shelley on the ethical standing of poets.  His poetry is a duty to history. 

      All in all, he is more closely linked, I think to Shelley's messages in his poetics.  Different time slots and different cultures, different environments, but the message is albeit the same.  Shelley's opposition to the way society is organised creating inequality and poverty, his strong stand against autocracies, his position on revolution and much more along with his sympathy for the oppressed and social justice. 

      How can one imagine that you are forced to use a room in secret, furtively, since you are not allowed to do it openly because at some point in time the room was used by a white person?  

      But we are in apartheid South Africa and the indignity does not stop there - this is what Farouk is telling us, to show the depravity of a system that denies you your dignity even in death: 

     As she lies on a cold cement floor:

     The butcher's freezer

     The bedroom of my youth

     Used surreptitiously

     Because of the Law

     Because it was once rented

     To a white man from Lithuania;

     He is also not afraid to criticise those who try to take advantage of the revolution, an act that takes courage, by putting his life in mortal danger for standing against the opportunism of supposed leaders of the revolution and their organizations.  Those pseudo-liberals, pseudo-socialists and pseudo-leftists (the bourgeose # revolutionaries) who take advantage of the revolution to become captains of industry and commerce {that they were so opposed to}.# 

     And you,

     Flaunting the tribal feathers of liberation

     And you, assuming the crown

     In purple robes of piety

     Or golden robes of rhetoric,

     Make glib statements

     Counting score

     Of dead and maimed

     Amongst our own

     On rosaries that flame with burning flesh

      ''A Celebration Of Flames'' is an important document, a testament to a historical struggle contextualized in an emotional, lyrical way, against dark and evil forces.

      introduction by Paulos Ioannou

          translated by Paulos Ioannou

 

[] ORIGINAL INTRODUCTION in #GREEK 

© PAULOS IOANNOU 

 

     Όλα ξεκίνησαν με το «The DEATH OF STEVE BIKO» ένα ποίημα αφιερωμένο στον Biko από τον Farouk Asvat στο Linkedin. Θυμήθηκα αόριστα ότι ήταν επαναστάτης και ότι αφορούσε τη Νότια Αφρική, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ άλλες λεπτομέρειες. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το ποίημα με έφερε σε επαφή με τον Φαρούκ και μετά από μερικές συζητήσεις προσφέρθηκα να μεταφράσω οποιοδήποτε βιβλίο του στα ελληνικά. Άφησε την επιλογή σε μένα. Διάλεξα το »ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΦΛΟΓΩΝ« μια ανθολογία για την οποία κέρδισε το 1ο βραβείο Vita και έχει ήδη μεταφραστεί σε πολλές άλλες γλώσσες. Ένιωσα ότι ήρθε η ώρα να το μεταφράσω στη γλώσσα των θεών και της θάλασσας. Οφείλω να ομολογήσω από την αρχή ότι δεν είμαι υπερβολικά εξοικειωμένος με τις άλλες ποιητικές συλλογές του Φαρούκ, παρόλο που είχα την ευκαιρία να κάνω μια γρήγορη σάρωση. Γι' αυτό οι παρατηρήσεις μου βασίζονται αποκλειστικά στην «ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΦΛΟΓΩΝ». Η ανασκόπηση δεν έχει αξιολογικούς στόχους γιατί δεν είναι μια κριτική ανάλυση απλώς μια γενική προσέγγιση του συγγραφέα μέσα από τα γραπτά του.

 

     Η ανθολογία χωρίζεται σε δύο κύριες ενότητες που ονομάζονται εύστοχα "King Of The Guerillas" και »A Celebration Of Flames« με κάθε ενότητα να υποδιαιρείται σε πολλές αλληλένδετες υποενότητες που ενισχύουν το συνολικό μήνυμα. Είναι γραμμένο σε ελεύθερη μορφή χρησιμοποιώντας λαϊκή γλώσσα που διανθίζεται με αφρικανικά και αργκό ιδιωματισμούς και εκφράσεις για να κάνει το αντίκτυπο πιο άμεσο και η ειρωνεία, συμπεριλαμβανομένης της σάτιρας, για να κάνει μια πολιτική άποψη. Συντέθηκε σύμφωνα με τον Φαρούκ μεταξύ Ιουνίου 1983 και Ιουνίου 1985 κατά τη διάρκεια της κορύφωσης της συμμετοχής του στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ. Εκδόθηκε αρχικά από την Donker το 1987 για να ακολουθήσουν πρόσθετες εκδόσεις από διαφορετικές εταιρείες το 2007 και το 2014

 

     Το »A Celebration Of Flames« είναι μια αντιπολιτευτική ποίηση, μια παθιασμένη, αλλά πάνω απ' όλα είναι μια παθιασμένα πικρή και θυμωμένη ποίηση όπως ισχύει γενικά για όλα τα ποιήματα διαφωνίας. Το »A Celebration Of Flames« είναι από κάθε άποψη μια πολύ βαθιά και στοχαστική σύνθεση. Καθώς προχωράτε από ποίημα σε ποίημα, από στροφή σε στροφή η σύνθεση γίνεται πιο περίπλοκη, πολυεπίπεδη και προκαλεί σκέψη. Είναι επίσης σε κάποιο επίπεδο συναισθηματικό, μια λυρική νοσταλγία, για τα χαμένα πράγματα και μια αγάπη ιδιαίτερα για τον μπαμπά, τη γιαγιά του, μια βαθιά προσωπική και συναισθηματική λογιστική. Δεν υπάρχει μυθολογία στην ποίησή του. Καταπιάνεται με σκληρή πραγματικότητα, ζοφερές εικόνες, όχι φανταστικές καταστάσεις με φανταστικούς ήρωες και πρωταγωνιστές. Μας μιλάει πολύ γραφικά για τα ανθρώπινα όντα που υποτάσσουν, βασανίζουν και δολοφονούν άλλα ανθρώπινα όντα χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς τύψεις. Μας λέει για την άθλια φτώχεια και την απαξίωση και την επίδρασή τους στους ανθρώπους, αλλά ιδιαίτερα για την επίδρασή τους στα παιδιά

Το πολιτιστικό σκηνικό αυτών των ποιημάτων ανοίγει τα μάτια για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την αφρικανική κουλτούρα και τις ποικίλες εθνότητες της, όπου ξεδιπλώνεται μια νέα θέαση άγνωστων και απολαυστικών εικόνων. Νέα σύμβολα, ονόματα και τοποθεσίες τοποθετούνται σε μια πολύχρωμη ταπετσαρία. Για να κατανοήσετε πραγματικά την ποίηση του Φαρούκ, πρέπει να συμβιβαστείτε με τα σύμβολά του. Σύμβολα όπως township, casspirs, Hippos και ούτω καθεξής. Αυτή η συμβολολογία δεν στερείται νοήματος: καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη σκέψη του ποιητή και μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα παράξενο και υπέροχο βασίλειο νέων ιδεών.

 

Απαρτχάιντ, 1948-1994

 

     Τι ήταν να ζήσεις και να ωριμάσεις κατά τη διάρκεια του Απαρτχάιντ πώς αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τη ζωή και την ιδεολογία σου; Πώς επιβιώνεις άθικτος από αυτό το απόλυτο σκοτάδι που σε περιβάλλει και πώς μπορείς να επιβιώσεις από την απόλυτη ανισότητα, την απόλυτη απανθρωποίηση, τι σημαίνει και αισθάνεσαι να είσαι άνθρωπος δεύτερης και τρίτης κατηγορίας αν σε αναγνωρίζουν ακόμη και ως τέτοιο;

Κρατάμε Σε τόσες ζωές, Συντετριμμένος, Σταθερή ανάμεσα στο γέλιο και τον θάνατο Η ένταση της ζωής Και πεθαίνεις μέσα σου, Εξόριστοι στην περιφέρεια του θανάτου

Πράγματι, εξόριστος στην περιφέρεια του θανάτου γιατί ο θάνατος στα χέρια των επιβολής ήταν παντού και δεν έκανε εξαιρέσεις γυναίκες, παιδιά, έφηβοι όλοι ήταν στόχος. Στο "The Death Of Steve Biko" το πρώτο ποίημα της ανθολογίας γινόμαστε μάρτυρες μιας δήλωσης, μιας περιφρόνησης ότι η εξέγερση είναι κοντά και ότι η καταπίεση δεν θα γίνει πλέον αποδεκτή ή ανεκτή.

 

     Αλλά ο θάνατός σου είναι ο τελευταίος θυμός. Δεν θα σταθούμε πια σαν τον Χριστό Η πλάτη μας στον τοίχο Σταυρωμένος από σφαίρα Μέσα από το κεφάλι.

 

     Μια επίσημη δήλωση, μια περιφρόνηση ακόμα κι αν οδηγήσει σε βασανιστήρια, αυθαίρετη φυλάκιση και πιθανώς θάνατο όπως ήταν η μοίρα του Μπίκο, ότι δεν θα γυρίζουν πια το άλλο μάγουλο, δεν θα δεχτούν άλλο το καταπιεστικό καθεστώς με απάθεια. Όχι άλλη υποβολή. Δεν υπάρχει άλλη λογική επιλογή. Τα αντίποινα είναι κοντά. Ο Θεός δεν είναι διαθέσιμος να τιμωρήσει τους κακοποιούς, εξαρτάται από αυτούς που υφίστανται αδικίες και άδικη μεταχείριση να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους και να λάβουν οποιαδήποτε αναγκαία ενέργεια για να απελευθερωθούν από τη συστημική τυραννία του απαρτχάιντ. Η δήλωση και η πρόθεσή της καθίστανται σαφέστερα σε όλο το ποίημα, αλλά ειδικότερα στο «The King Of Guerrillas» και «There is a New Sadness» Μια έκκληση για δράση το συμπέρασμα, συνοδευόμενη από τη βαθιά κατανόηση ότι το απαρτχάιντ δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεπεραστεί μόνο με ειρηνικά μέσα. Κάλεσμα στα όπλα.

 

     Κι αυτή είναι η τελευταία παράσταση:

     Αν δεν μου το επιτρέψεις

     Αύριο επαναστατώ εναντίον σου

 

          *****

 

     Μαύρη γροθιά υψωμένη στους ουρανούς,

     Σε πείσμα ή πίκρα

     Ή καθορισμένος προκαθορισμός,

     ΑΚ 47 από την άλλη,

     Περπατήστε στα mieliefields

     Χόρτο ελεφάντων και ναρκοπέδια

     Από τα σφετερισμένα εδάφη.

 

          *****

 

     Αλλά σύντομα

     Τα παιδιά βγαίνουν πάλι έξω

     Χλευάζουν τεθωρακισμένα στρατιωτικά οχήματα

     Με μικρές μαύρες γροθιές

     Γεμάτες περηφάνια

 

     Αλλά γνωρίζει επίσης την έλλειψη πόρων για την αποτελεσματική καταπολέμηση της καταπίεσης. Η κατανόηση της αδυναμίας απέναντι στους τεράστιους πόρους του καθεστώτος. Αλλά η αδυναμία δεν ισοδυναμεί με συνολική

ανικανότητα ή ανικανότητα.

 

     Τι έχουμε όμως:

     Πέτρες στο οπλοστάσιο μας,

     Ελπίδα στα στήθη μας,

     Η επιθυμία να πεθάνεις ζωντανός

     Χορεύοντας σε καρναβαλικά καρουζέλ

     Γύρω από τις φλόγες της ελπίδας

     Και καταστροφή:

     Η φωτιά της ζωής μας.

 

     Αλλά η ελπίδα υπάρχει ακόμα και στις πιο θλιβερές καταστάσεις. Γιατί χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει ανάσταση

 

     Ετσι πάει:

     λίγη περηφάνια εδώ

     μια μικρή στενοχώρια εκεί

     ένα κομμάτι ψωμί και τσάι

       μερικά κομμάτια snoek

     και κλεμμένο κρασί.

     Ναι, έτσι πάει.

     Αλλά πάντα η ελπίδα παραμένει,

 

     Και μαζί με την ελπίδα μια προσευχή για τη βοήθεια των υψηλών θεοτήτων

 

     O Nkulunkulu! O Modimo!

     Βοήθησέ μας

     Για να μπορέσουμε να περπατήσουμε ξανά

     Αυτοί οι δρόμοι

     Και αυτά τα χτυπημένα μονοπάτια,

     Περήφανοι για αυτό που είναι δικό μας:

 

          *****

 

     Βροχή πάνω μας

     Για να ξαναπιούμε

     Γλυκό νερό

     Ακάθαρτος από αίμα

     Και ο υπόνομος της ανθρώπινης βρωμιάς

 

     Η πλειοψηφία της λευκής μειονότητας ζούσε ίσως όχι στην πολυτέλεια, αλλά αρκετά καλά, ενώ οι Ινδοί, οι έγχρωμοι και ιδιαίτερα οι μαύροι υπέφεραν από εκτεταμένη φτώχεια, υποσιτισμό και ασθένειες. Δεν υπήρχε τίποτα κρυφό στην άσκηση των πολιτικών του απαρτχάιντ, όλα ήταν ανοιχτά. Οι μαύροι, οι έγχρωμοι και γενικά οι μη λευκοί υποβλήθηκαν συστηματικά σε πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική υποβάθμιση ζώντας σε εξαθλίωση επειδή δεν ανήκαν στη λευκή μειονότητα και στην ιδεολογία της ανωτερότητας

 

     Μας έδιωξαν τη ζωή

     Και έχτισε ακριβά σπίτια

 

     Οι θεσμοί της Νότιας Αφρικής, από την κυβέρνηση μέχρι το εκπαιδευτικό σύστημα και την πολιτική κουλτούρα, συνέβαλαν και ενίσχυσαν την υποταγή αυτών των περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων, ενώ παράλληλα εξύψωσαν και προστατεύοντας την κυρίαρχη λευκή μειονότητα. Η καταπιεσμένη ομάδα υπέφερε πολύ από πολλαπλές μορφές αποκλεισμού, εκμετάλλευσης, ελέγχου, άρνησης αξιοπρεπών θέσεων εργασίας και μισθών διαβίωσης, προσιτή αξιοπρεπούς στέγασης, συμβιβαστικών και εξευτελιστικών συνθηκών εργασίας μαζί με καθημερινή βία και θάνατο.

 

     Ακούγοντας το παιδί σε απομόνωση

     Είναι καλύτερο από το να μην ξέρεις

     Αυτός ο εφιάλτης του παιδιού

     Είναι καλύτερο από το κρύο

     Σιωπή θανάτου

 

     Τι τρομερή επιλογή καλύτερα να είσαι ζωντανός υποφέροντας από εφιάλτες που προκαλούνται από την τυραννία των λίγων και την πείνα γύρω σου παρά από τον θάνατο. Αν είσαι ακόμα ζωντανός και μεγαλώσεις για να γίνεις έφηβος και ενήλικας τότε μπορείς να συνεχίσεις τον αγώνα.

 

     Καθώς πεθαίνουμε

     Κάθε μέρα

     Παρά το μπαγιάτικο ψωμί

     Βάλτε στο στόμα μας

     Και η σκληρότητα της ζωής μας

     Οι σφαίρες περνούν ακόμα

 

     Ο Φαρούκ μας λέει με πολύ γραφική μεταφορά ότι πραγματικά δεν έχει σημασία για τις αρχές του απαρτχάιντ αν υποφέρεις από πείνα, δεν τους νοιάζει πόσο σκληρή είναι η ζωή σου, εξακολουθείς να υποβάλλεται σε δολοφονία

 

          *****

 

     Στο Khuma ένα πτώμα γεμάτο σφαίρες

     Ξαπλώνει σε ένα σπασμένο, γεμάτο σφαίρες φέρετρο.

     Στο Zinyoka Biko περπατά ανάμεσα στους πεινασμένους,

     Και η Αλεξάνδρα μυρίζει φρέσκο σκατά,

 

     Ο ρατσισμός και η βία είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσουν τις συνθήκες για επανάσταση, μια επιρροή στα παιδιά καθώς μεγαλώνουν και γίνονται έφηβοι και ενήλικες, επειδή η ειρήνη και η συμφιλίωση κάτω από τον θεσμοθετημένο τρόμο του απαρτχάιντ δεν είναι δυνατή και σύμφωνα με τα λόγια του Malcolm X «Δεν μπορείς να διαχωρίσεις την ειρήνη από την ελευθερία γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι ήσυχος αν δεν έχει την ελευθερία του».

 

     Στο "Possibilities Of A Man Haunted By Hunger" οι επιλογές που παρουσιάζονται σε μια μαθηματική διατύπωση είτε-ή είτε είναι περιορισμένες:

 

     Υπάρχει μία από τις δύο πιθανότητες

     Είτε θα γίνεις αφεντικό αγόρι

     Ή άναψες τη φωτιά του λευκού

 

     Δηλαδή, είτε πιάνεις τη μοίρα σου και γίνεσαι δύναμη για τον εαυτό σου είτε συνεχίζεις να είσαι σκλάβος κάτω από τον ζυγό του λευκού

Ζει με αυτόν τον θυμό, βλέποντας και βιώνοντας ό,τι συμβαίνει γύρω του ανίκανος να το αγνοήσει, τρέφεται από αυτό. Εξοργισμένος από την αδικία και την ικανότητα της λευκής μειονότητας να εξαναγκάζει, να κυριαρχεί, να ελέγχει τους πόρους και να επιβάλλει μεροληπτικές εντολές που χρησιμοποιούνται για να διασφαλιστεί ότι η εξουσία παραμένει:

 

     στα χέρια όσων την έχουν ήδη

     Αλλά μπορείς να δεις

     Οι σκουριασμένες αλυσίδες

     Αυτό βρίσκεται στην καρδιά μου

     Σαν άγκυρα

 

     Οι αυθαίρετες κρατήσεις ήταν τρόπος ζωής στη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ, αφήνοντάς σας να περιπλανηθείτε γιατί συνελήφθητε και με ποιο πρόσχημα. Γνωρίζετε φυσικά γιατί είναι ένα διαρκές φαινόμενο παντού γύρω σας. Δεν χρειάζονται λόγο. είναι αυθαίρετο και η λογική δεν μπαίνει σε αυτό γιατί μπορούν να επινοηθούν και ή να κατασκευαστούν λόγοι.

 

     Αλλά μετά ήρθε το αφεντικό της Ασφάλειας

     Να πω ότι με χρεώνουν

     Για Κατοχή Απαγορευμένων Εκδόσεων.

     Ως ένα αξιόλογο λογοτεχνικό έργο »A Celebration Of Flames«, παίρνει οικουμενικές διαστάσεις γιατί η τραγωδία του απαρτχάιντ δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο και το μήνυμά της αντηχεί παγκοσμίως. Το Νοτιοαφρικανικό Απαρτχάιντ μπορεί να τελείωσε, αλλά το απαρτχάιντ στις πολλές και ποικίλες εκδηλώσεις και μορφές του είναι ακόμα ζωντανό και καλά. Η αστυνομική βία, ο αυταρχισμός, οι αυθαίρετες κρατήσεις, τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες, οι ψευδείς ειδήσεις, η παραπληροφόρηση δεν είναι νέα φαινόμενα, ούτε είναι μοναδικά χρονικά και γεωγραφικά. Έχουμε χαρακτηριστικά παραδείγματα της λευκής υπεροχής και αντιδραστικής Κου Κλουξ Κλαν και των απογόνων της στις Ηνωμένες Πολιτείες που υποτίθεται ότι είναι νεκροί, αλλά δεν είναι, η Μιανμάρ και η αιώνια κυριαρχία του στρατού στη χώρα, η καταστολή και η καταστροφή των Ουιγούρων στην Κίνα , τις πρακτικές και τις πολιτικές του ισραηλινού απαρτχάιντ εναντίον των Παλαιστινίων, όπως τεκμηριώνεται από τη Διεθνή Αμνηστία και επιβεβαιώνεται από το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τον B'Tselem, τη φυλάκιση και/ή τις δολοφονίες δημοσιογράφων, για να αναφέρουμε μόνο μερικά.

 

     Ο Φαρούκ διατυπώνει ξεκάθαρα πολλές αλήθειες, παρέχοντας μια ζωντανή περιγραφή των πηγών του πόνου του, των φόβων του, της πικρίας του, της έννοιας της αντίστασής του και κυρίως του θυμού και της απελπισίας του.

 

     Συνοδεία σκονισμένων ιπποπόταμων

     Περιπολήστε στους γεμάτους αίματα δρόμους

     Μια άλλη ζούγκλα

     Πυροβολώντας αθώο αίμα:

     Παιδιά στριμωγμένα σε χαρούμενα παιχνίδια

     Μητέρες πυροβολήθηκαν τη στιγμή της γέννησης

     Παρθένες οδηγημένες σε ένα μοναχικό λιβάδι

     Αντηχώντας με την τρέλα της ζωής τους

 

     Ατόφιες εικόνες που περικλείουν τον τρόμο, έντονες μεταφορές σκονισμένων ιπποπόταμων, παχύδερμων, που στην πραγματικότητα ήταν τεθωρακισμένα οχήματα της αστυνομίας και του στρατού που περιπολούσαν στους δρόμους του δήμου για να επιβάλουν το απαρτχάιντ, με δακρυγόνα, πυροβολώντας σφαίρες και επιθέσεις ή συλλαμβάνοντας ανθρώπους αυθαίρετα. Με τη χρήση αυτών των τεθωρακισμένων οχημάτων εφαρμόστηκαν βίαια και επιβλήθηκαν οι πολιτικές του απαρτχάιντ, οδηγώντας σε βασανιστήρια και δολοφονίες.

 

     Αλλά ακόμη και κάτω από την αγάπη του καθεστώτος του απαρτχάιντ, αυτό το πολύτιμο ανθρώπινο συναίσθημα δεν μπορεί να μειωθεί. Η αγάπη στην ποίηση του Φαρούκ είναι μια ελεγειακή, λυρική προσέγγιση σε αυτό το συναίσθημα που αιχμαλωτίζει, εξυψώνει αλλά και γίνεται αντιιδανικό στις συνθήκες του απαρτχάιντ και των περιπολούντων ιπποπόταμων αλλά και της αποξένωσης και της αποστασιοποίησης από την ουσία των πολιτιστικών πηγών της γενιάς. Πράγματι, τα ερωτικά του ποιήματα είναι μια μελέτη σε αντιθέσεις.

 

     Τώρα που τα αστέρια περιστρέφονται,

     Το λαμπερό σου χέρι

     Struts ένα ευχάριστο αντίο

     Γνωρίζοντας τα πτώματα

     Αυτό βρίσκεται μεταξύ μας:

 

          *****

 

     Η αγάπη είναι ένα περίεργο συναίσθημα

  άφησα πίσω

     Στις αναταραχές της νεολαίας?

     Η τίγρη δεν θα με αφήσει

     Και η ύαινα δεν μπορεί να σταματήσει να γελάει

     Καθώς ο ιπποπόταμος καβαλάει στους δρόμους

 

     Άλλωστε είμαστε πολύ μαθημένοι πλέον

     Για να επιστρέψω στην πηγή

 

     Τα ερωτικά του ποιήματα λειτουργούν σε τρία διαφορετικά επίπεδα. Πρώτα και κύρια, είναι η διαρκής αγάπη του για τη γιαγιά του που πέθανε το 1968 όταν ήταν 16 ετών. Ήταν η ταλαιπωρία του μπαμπά του από διαβητικές επιπλοκές και αφόρητους πόνους που τον αποφάσισαν να γίνει γιατρός για να μάθει ή να ανακαλύψει πώς θα μπορούσε να ανακουφιστεί αυτός ο πόνος.

 Μετά η αγάπη του για τη χώρα του και τέλος η αγάπη του για έναν άνθρωπο, την κοπέλα του. Εξηγεί ότι κάτω από το απαρτχάιντ και τη διεθνή απομόνωση, υπήρχαν εξαιρετικά περιορισμένες επιλογές και οι ορίζοντές τους ήταν αρκετά περιορισμένοι και περιορισμένοι, ειδικά μεγαλώνοντας σε μια μικρή πόλη, με τον πρόσθετο διαχωρισμό από άλλες κοινότητες και τους σιωπηρούς περιορισμούς μιας μάλλον συντηρητικής κοινωνίας.

 

     Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ποίησης του Φαρούκ είναι η εκδήλωση στοργής, καθώς καθίσταται σαφές σε όλη την ανθολογία ότι η στοργή ήταν πολύ αναπόσπαστο μέρος των πεποιθήσεών του και της ζωής του παρά την καταπίεση που τον περίβαλλε και αυτούς που αγαπούσε. Η στοργή αποδεικνύεται σε ουσιαστικές αλλά και θλιβερές συνομιλίες και η απόλυτη στοργή είναι η προσφορά και η αποδοχή σεξουαλικής ικανοποίησης.

 

     Αυτό με κάνει να σε θέλω

     Για να μείνεις ελεύθερος

     Πλέοντας ως άτομο και φως

     Πάνω στους ανέμους του σύμπαντος

 

          ******

 

     Η βαθύτερη λύπη μου βρίσκεται μέσα σου:

     Στο φτερούγισμα της κοιλιάς σου

     Στο ζεστό περιστέρι του χεριού σου

     Φωλιάζει στο πρόσωπό σας:

     Μια γιορτή μελιού που στάζει θλίψη.

 

     Η στοργή περπατά χέρι-χέρι με την αγάπη παρά τις διαφορές τους, καθώς η στοργή είναι δράση, ενώ η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που απαιτεί την υποταγή των αναγκών σας για λογαριασμό κάποιου άλλου.

 

     Δεν είναι παράξενο λοιπόν να αναγνωρίσουμε υπό τις συνθήκες ότι η αγάπη είναι πόνος γιατί η αγάπη έχει τις δικές της απαιτήσεις, απαιτεί θυσίες, δεσμεύσεις που πρέπει να εκπληρωθούν. Αναπόφευκτοι χωρισμοί πάνω και πέρα από τον έλεγχο των εραστών, ειδικά κάτω από τον ζυγό του απαρτχάιντ όπου ο έρωτας μεταξύ ενός μαύρου και ενός λευκού ατόμου κηρύσσεται παράνομος και η συμβατική συντηρητικότητα μιας make up πόλης.

 

     Αλλά η αγάπη δεν μπορεί να εξαλειφθεί είτε κάτω από καταπίεση είτε κάτω από μια πιο «κανονική» κοινωνία. Ωστόσο, ταυτόχρονα, χωρίς να μειώνουμε το συναίσθημα, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την υπάρχουσα διχοτόμηση στα ερωτικά του ποιήματα αναφοράς, καθώς μπορούμε να αισθανθούμε και να αισθανθούμε μια αβεβαιότητα στην προσέγγισή του παρά τη στοργή του αν θεωρεί την αγάπη ως κίνδυνο ή ως δώρο. λατρεμένο.

 

     Αλλά η αγάπη είναι πόνος

     Αρχίσαμε να μαθαίνουμε πολύ νωρίς

     Όσο μεγαλώναμε

 

     Πράγματι, πώς μπορείς να κάνεις τον εαυτό σου να μιλήσει για αγάπη όταν σε περιβάλλει μίσος;

 

     Μιλήστε για αγάπη

     Στην κυνική γλώσσα

     Με πάθος μίσους

     Για αυτούς που κυβερνούν τη ζωή μας

     Με πείνα και πυροβολισμούς

     Γιατί οι ιπποπόταμοι, οι κατάπτυστοι επιβολείς

     κυκλοφορούν συνεχώς στους δρόμους

     Η αγάπη είναι ένα περίεργο συναίσθημα που άφησα πίσω μου

     Στις αναταραχές της νεολαίας?

     Η τίγρη δεν θα με αφήσει

     Και η ύαινα δεν μπορεί να σταματήσει να γελάει

     Καθώς ο ιπποπόταμος καβαλάει στους δρόμους

 

     Μια αναγνώριση της πραγματικότητας της ενηλικίωσης και της πραγματικότητας της καταπίεσης του απαρτχάιντ

 

     Στο «Wench» μεταφορικά το καθεστώς του απαρτχάιντ παρουσιάζεται εδώ ως προσβολή του απαρτχάιντ, και όχι ως απόρριψη της αγάπης, ή ακόμη και ως περιστασιακές υποθέσεις. Μια απλή δήλωση ότι η επανάσταση περιμένει και πρέπει κανείς να αφοσιωθεί σε αυτήν:

 

     Να φύγω μαζί σου

     Εσύ και οι γλουτοί σου που αιωρούνται

     Δεν ανακατεύομαι μαζί σου

     Εδώ δεν θέλω να χαζεύω

     Ανάμεσα στους βρεγμένους μηρούς σου

Ωραία λόγια {?}

 

     Όπως είπα νωρίτερα η μεγαλύτερη αγάπη του και η στοργή του ήταν αναμφίβολα η γιαγιά του. Μια μεγάλη απώλεια που θα τον σημάδεψε καθώς ενηλικιώνεται. Της ευχήθηκε να μείνει στη ζωή ακόμα και με περισσότερους ακρωτηριασμούς και διαβητικό κώμα. Της αφιερώνει ένα μακροσκελές ποίημα, μια ωδή, μια έκθεση της αφοσίωσής του και της απέραντης αγάπης του γι' αυτήν και αγαπημένες αναμνήσεις

 

     Ζητώντας από τον Αλλάχ να φέρει πίσω τον μπαμπά μου

Μέσα από ένα άλλο διαβητικό κώμα

     ? Μέσω άλλου ακρωτηριασμού

 

          *****

 

     Μια περήφανη γυναίκα με μεταξωτό σάρι

     Που περπάτησε στους δρόμους της πόλης ατιμώρητοι

     Χέρι-χέρι με τον αγαπημένο της εγγονό:

     Με πάει στο καλύτερο ζαχαροπλαστείο

 

     Μια θλίψη που δεν μπορεί να γεμίσει με τον θάνατό της αλλά μια παρηγοριά που τουλάχιστον πέθανε ειρηνικά στον ύπνο της

 

     Όλα τελείωσαν στον ύπνο,

     Χωρίς φασαρία ή κόπο,

     Καθώς έρχεται ένα γαλήνιο περιστέρι

     Να ακουμπήσει στο πρόσωπό της

 

     Ο Φαρούκ χρησιμοποιώντας τη δύναμη των λέξεων για να καταδικάσει την θεσμοθετημένη πολιτική του απαρτχάιντ της πολιτικής καταπίεσης, της αστυνομικής βίας, της βίας, του κοινωνικού αποκλεισμού και εξατομικεύοντας τις εμπειρίες του παρέχει στον αναγνώστη μια πιο άμεση συναισθηματική προσκόλληση

 

     Ενώ πυρκαγιά αγάπη

     Καίγεται σε στάχτη

     Και η εστία της αγάπης

     Τρέφεται με υπομονή με το σώμα μας

     Φλεγόμενος σε μια νέα ζεστασιά κάθε μέρα

     Χρόνια που με πήραν

     Μέσα από έναν πόνο της ξένης

     Αυτό έφυγε από το σώμα μου

     Χωρίς ουσία,

     Ένα φάντασμα αναμνήσεων

     Αυτό δεν μπορεί ποτέ να μας επιστρέψει

     Στον κήπο της καρδιάς μας

 

     Η ποίησή του είναι πέρα από τη μνήμη, είναι μια ξεκάθαρη και αμείωτη μαρτυρία καθώς εντοπίζει τη σχέση του και τις βασανιστικές εμπειρίες του από τις φρικαλεότητες του απαρτχάιντ και τις αδικίες που επιβλήθηκαν στους ανθρώπους. Είναι μεγάλη πικρία, οργή και οργή ενάντια

στη θεσμοθετημένη καταπίεση, τη βία, την απαξίωση. Ο Φαρούκ ενισχύει την αντίσταση και τον αγώνα του ενάντια στις πολιτικές και τις πρακτικές του απαρτχάιντ μέσα από την ποίησή του. Ίσως το μόνο σίγουρο πυρομαχικό που έχει στη διάθεσή του.

 

     Καθώς διάβαζα το ποίημα και σκεφτόμουν το μήνυμά του, συνειδητοποίησα ότι έχει καλή παρέα μαζί με αρκετούς άλλους επαναστάτες ποιητές όπως ο Πάμπλο Νερούδα, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Φεντερίκο Λόρκα, η Μάγια Αγγέλου, ο Γιάννης Ρίτσος και πολλοί άλλοι, πάρα πολλοί για να αναφέρω. επειδή η ποίηση γίνεται η φωνή, το ηθικό μέσο, ο φάρος, μια ηθική θέση όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση καθολικών θεμάτων και ο Φαρούκ μέσω της γραφής του γίνεται ένας ανομολόγητος νομοθέτης σύμφωνα με τα λόγια του Σέλλεϋ για την ηθική θέση των ποιητών. Η ποίησή του είναι χρέος απέναντι στην ιστορία. Και ο Φαρούκ γράφει παρόλο που γνωρίζει ότι η ποίησή του και ο θυμός του καθώς γράφει δεν θα έχουν κανένα απτό αποτέλεσμα στην ανατροπή του απαρτχάιντ, αλλά όπως ο Κεντάρναθ Σινγκ, ένας Χίντι ποιητής και δοκιμιογράφος

 

     «Γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν θα συμβεί από τις προσπάθειές μου να γράψω, θέλω να γράψω» και το κάνει

 

     Συνολικά, είναι πιο στενά συνδεδεμένος, νομίζω, με τα μηνύματα του Shelley στην ποιητική του. Διαφορετικά χρονικά διαστήματα και διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικό περιβάλλον αλλά το μήνυμα είναι αν και το ίδιο. Η αντίθεση του Shelley στον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας που δημιουργεί ανισότητα και φτώχεια, η ισχυρή του στάση ενάντια στις απολυταρχίες, η θέση του για την επανάσταση και πολλά άλλα μαζί με τη συμπάθειά του για

τους καταπιεσμένους και την κοινωνική δικαιοσύνη

 

     Πώς μπορεί κανείς να φανταστεί ότι αναγκάζεστε να χρησιμοποιείτε ένα δωμάτιο κρυφά, αφού δεν σας επιτρέπεται να το κάνετε ανοιχτά επειδή κάποια στιγμή το δωμάτιο χρησιμοποιήθηκε από έναν λευκό;

Αλλά βρισκόμαστε στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής και η αναξιοπρέπεια δεν σταματά εκεί, αυτό μας λέει ο Φαρούκ για να δείξουμε την εξαχρείωση ενός συστήματος που σας αρνείται την αξιοπρέπειά σας ακόμα και στον θάνατο

 

     Καθώς ξαπλώνει σε ένα κρύο τσιμεντένιο πάτωμα:

     Η κατάψυξη του κρεοπωλείου

     Η κρεβατοκάμαρα της νιότης μου

     Χρησιμοποιείται κρυφά

     Λόγω του Νόμου

     Γιατί κάποτε ήταν νοικιασμένο

     Σε έναν λευκό άνδρα από τη Λιθουανία.

 

     Δεν φοβάται επίσης να επικρίνει αυτούς που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την επανάσταση, μια πράξη που απαιτεί θάρρος, θέτοντας τη ζωή του σε θανάσιμο κίνδυνο επειδή στέκεται ενάντια στον οπορτουνισμό των υποτιθέμενων ηγετών της επανάστασης και των οργανώσεών τους. Αυτοί οι ψευτοσοσιαλιστές και οι ψευτοαριστεροί που εκμεταλλεύονται την επανάσταση για να γίνουν καπετάνιοι της βιομηχανίας και του εμπορίου.

 

     Και εσύ,

     Καμαρώνει τα φυλετικά φτερά της απελευθέρωσης

     Κι εσύ, αναλαμβάνοντας το στέμμα

     Με πορφυρές ρόμπες ευσέβειας

     Ή χρυσές ρόμπες της ρητορικής,

     Κάνετε αδιάφορες δηλώσεις

     Καταμέτρηση βαθμολογίας

     Των νεκρών και των ακρωτηριασμένων

     Μεταξύ των δικών μας

     Πάνω σε κομποσκοίνια που φλόγα με αναμμένη σάρκα

 

     Το »A Celebration Of Flames« είναι ένα σημαντικό ντοκουμέντο, μια απόδειξη μιας ιστορικής πάλης που ενσωματώνεται με συναισθηματικό λυρικό τρόπο ενάντια στις σκοτεινές και κακές δυνάμεις και την επιβίωση.

 

     introduction by Paulos Ioannou 

[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][]

[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][]