A CELEBRATION OF FLAMES © FAROUK ASVAT
BILINGUAL EDITION
GREEK TRANSLATION
by © PAULOS IOANNOU
INTRODUCTION
by © PAULOS IOANNOU
It
all started with ''The Death Of
Steve Biko'', a poem dedicated to Biko by Farouk Asvat
on Linkedin.
I recalled vaguely that he
was a revolutionary and that it involved South Africa - but I could not recall any other details. In any case that poem
put me in touch with Farouk, and after a few discussions, offered to
translate any of his books into #Greek.
He left the choice up to me.
I chose ''A Celebration Of Flames'',
an anthology for which he
won the Vita Award 1st prize, and was already translated into
several other languages. I felt it was
time to translate it into the language of the gods and the sea. I
ought to admit from the beginning that I am not overly familiar with the other
poetry collections
by Farouk even though I had the opportunity to do a quick
scan.
That is why my remarks are
based exclusively on ''A Celebration Of Flames''.
The review has no evaluative
aims because it is not a critical analysis just a general approach of the
author through his writings.
The
anthology is divided into two main sections aptly named ''King Of The Guerillas'' and ''A
Celebration Of Flames'',
with each section subdivided into several interrelated subsections that enhance
the overall message. It is written in
free form using folksy language interspersed with Afrikaans and slang idioms
and expressions to make the impact more immediate and ironic,
including satire to make a political point.
It was composed according to Farouk between June 1983 and June 1985,
during the height of his involvement in The Struggle against apartheid.
It was originally published by donker in 1987 to be
followed by additional publications by piquant publications (2007); and amazon paperback
and kindle in 2014.
''A
Celebration Of Flames'' is an opposition poetry, an impassioned one, but
above all it is a passionately bitter and angry poetry as it is
generally true of all dissention poems. ''A Celebration Of Flames'' is by all intents a very deep and
thought-provoking composition. As you
move along from poem to poem, from stanza to stanza the composition becomes
more complex, multi-layered and thought-provoking. It is also at some level
sentimental, a lyrical nostalgia, of things lost and a love particularly of his
Daddima, his grandmother, a deeply personal and emotional accounting.
There
is no mythology in his poetry. He deals
in stark reality, grim images - not fictional situations with fictional heroes
and protagonists. It tells us very
graphicly about human beings who subjugate, torture and murder other human
beings with no second thoughts, no remorse. It
tells us of abject poverty and disenfranchisement and their effect on the
people but in particular of their effect on children.
The
cultural backdrop of these poems is an eye-opener for those not familiar with
African culture and its varied ethnicities where a new vista of unfamiliar and
delightful images unfold. New symbols,
names and locations are laid out in a colourful tapestry. To truly understand Farouk’s poetry, you must
come to terms with his symbols. Symbols
like township*, Casspirs*, Hippos*, and so on. This symbology is not devoid of meaning: it
defines to a large extend the poet’s thinking and transports the reader to a
strange and wonderful realm of new insights.
APARTHEID,
1948-1994
What
was it to have lived and matured during Apartheid; how did these experiences
shape your life and ideology? How do you
survive intact this total darkness surrounding you, and how can you survive the
total inequality, the utter dehumanization; what does it mean and feel to be a
second- and third-class person if you are even recognized as such?
We hold on
To so many lives,
Shattered,
Poised between laughter and death
The tension of living
And dying within,
Exiles on the periphery of death
Indeed, exiled on the periphery of death because death
in the hands of the enforcers was everywhere and made no exceptions - women,
children, teens - everyone was a target.
In
''The Death Of Steve
Biko'', the first poem of the
anthology, we become witnesses to a declaration, a defiance that the rebellion
is at hand and that oppression will no longer be accepted or tolerated.
But your death is the last anger.
We'll stand no more like Christ
Our backs to the wall
Crucified by a bullet
Through the head.
A
solemn declaration, a defiance even if it leads to torture, arbitrary
incarceration and possibly death - as was Biko’s fate; that
they will no longer turn the other cheek, they will not accept any longer the
oppressive regime in apathy. No more
submission. There is no other rational
choice. Retaliation is at hand. God is not available to punish the evildoers
- it is up to those who suffer injustices and unfair
treatment to take their fate into their own hands and take any necessary action
to free themselves of the systemic apartheid tyranny.
The
declaration and its intent are made clearer throughout the poem but in
particular in ''The
King Of Guerrillas''
and ''There
is a New Sadness''.
A
call to action the conclusion, accompanied by the deep understanding that
apartheid could never be overcome by peaceful means alone. A call to arms.
An' this is the last performance:
If you don't leave me
Tomorrow I riot on you
*****
Black fist raised to the skies,
In defiance or bitterness
Or determined predetermination,
AK 47 in the other hand,
Walk through the mieliefields
Elephant grass and minefields
Of the usurped territories;
*****
But soon
the children are out again
Taunting armoured casspirs
With little Black fists
Filled with pride
But he is also aware of the lack of resources to
effectively fight against the oppression - the understanding of powerlessness
against the vast resources of the regime.
But powerlessness does not equate to total helplessness or
impotence.
But what do we have:
Stones in our armoury,
Hope in our breasts,
The desire to die living
Dancing in carnival carousels
Around the flames of hope
And destruction:
The bonfire of our lives.
But hope exist even in the most dismal
situations. Because without hope there
is no resurrection:
So it goes:
a little pride here
a little heartache
there
a piece o' bread and tea
a few
pieces snoek
and stolen wine.
Yes, so
it goes.
But always the hope remains,
And along the hope a prayer for the help of the high
deities:
O Nkulunkulu! O Modimo! *
Help us
So that we may walk again
These streets
And these beaten paths,
Proud of what is ours:
*****
Rain on us
That we may drink again
Fresh water
Untainted by blood
And the sewer of human filth
The
majority of the White minority lived perhaps not in luxury but quite well while
Indians, Coloureds, and especially Blacks suffered from widespread poverty,
malnutrition, and disease. There
was nothing covert in the exercise of apartheid policies - everything was out in the open. 'Bantus', 'Coloureds' 'Indians' 'Zulus'
'Xhosas' and a whole series of 'tribal' designations of people who were not
'White' were systematically
subjected to political, economic, cultural and social degradation living in
squalor because they did not belong to the White minority and its ideology of
superiority:
They kicked our lives out
And built expensive
houses
South
Africa’s institutions from government to the educational system, and political
culture, all contributed and reinforced the subjugation of these marginalized
social groups while elevating and protecting the dominant White minority. The oppressed group suffered greatly from
multiple forms of exclusion, exploitation, control, the denial of decent jobs
and of living wages, affordable decent housing, compromising and humiliating
work conditions along with daily violence and death.
Hearing the child in solitary
Is better than not knowing
That the child's nightmare
Is better than the cold
Silence of death
What
a terrible choice better to be alive suffering from nightmares caused by the
tyranny of the few and hunger around you rather than death. If you are still alive and grow up to become
a teen and an adult then you can continue the fight.
As we die
Every day
In spite of the stale bread
Put into our mouths
And the hardness of our lives
The bullets still pass through
Farouk
tells us in vey graphic metaphor that it really does not matter to the
apartheid authorities if you suffer from starvation - they do not care how hard your
life - you are still subject to murder:
In Khuma a bullet-riddled corpse
Lies in a broken, bullet-ridden coffin;
In Zinyoka Biko walks amongst the hungry,
And Alexandra smells of fresh shit,
Racism
and violence are bound to create the conditions for revolution and influence
children as they grow up to become teens and adults, because peace and
reconciliation under the apartheid institutionalised terror is not possible and
in the words of Malcolm X:
''You
can’t separate peace from freedom because no one can be at peace unless he has
his freedom.''
In ''Possibilities
For A Man Haunted By Hunger''
the choices presented in a mathematical either-or formulation are limited:
There's
one of two possibilities
Either
you become a boss boy
Or
you stoke the whiteman's fire
That
is, you either take hold of your fate and become a power unto yourself or
continue to be a slave under the white man’s yoke.
He lives with that anger: seeing and experiencing what happens around him, unable to ignore it, feeding upon it. Infuriated by the injustice and the ability
of the White minority to compel, to dominate, to control resources, and enforce
discriminatory commands employed to ensure that power stays in the hands of
those who already have it:
But can you
see
The rusted chains
That lie in my heart
Like an anchor
Arbitrary detentions were
a way of life in apartheid South Africa, leaving you wandering why
you were apprehended and under what pretext.
You are aware of course, because it is a
constant happening all around you. They
do not need a reason; it is arbitrary and logic does not enter into it because
reasons can be invented and or manufactured:
But
then ol' Security Boss came
To
say they are charging me
For
Possession of Banned Publications.
As a remarkable literary work ''A Celebration Of Flames'',
takes on universal dimensions because the tragedy of apartheid is not an
isolated phenomenon and its message echoes worldwide. South
African Apartheid may have ended but apartheid in its many and varied
manifestations and forms is still alive and well. Police brutality, authoritarianism, arbitrary
detentions, torture, murders, fake news, misinformation are not novel
phenomena, nor are they time and geographically unique. We have prime examples of the White
supremacist and reactionary Ku Klux Klan and its off-springs in the United
States that is supposed to be dead but isn’t; Myanmar and the military’s
eternal hold on the country; the repression and blight of #Uyghurs in China; the Israeli apartheid practices and policies against the
Palestinians, as documented by Amnesty
International and corroborated by Human Rights Watch and B'Tselem; the jailing and/or assassinations of Journalists - just to mentioned a few.
Farouk is clearly articulating many truths,
by providing a vivid account of the sources of his pain, his fears, his
bitterness, the meaning of his resistance and above all his anger and
despair:
Convoys of dusty hippos
Patrol the blood-laden streets
Of another jungle
Shooting innocent blood:
Children contorted in happy games
Mothers shot in the moment of birth
Virgins driven to a lonely veld
Echoing with the madness of their lives
Unadulterated images that encapsulate the terror,
stark metaphors of dusty hippos, the pachyderms, which in fact were armored police and army
vehicles that patrolled the township streets to enforce apartheid, by
teargassing, firing live bullets and assaulting, or arresting people
arbitrarily. It is by the use of these armored
vehicles that the
apartheid policies were violently implemented and enforced leading to torture
and murder.
But
even under the apartheid regime, love, this precious human emotion cannot be
diminished. Love in Farouk’s poetry is
an elegiac, lyrical approach to this emotion that captures, elevates but also
becomes an anti-ideal under the apartheid conditions and the patrolling hippos, but also the estrangement and distancing from the essence
of the generational cultural sources.
Indeed, his love poems is a study in contrasts:
Now that the stars have revolved,
Your ululating
hand
Struts a pleasant goodbye
Knowing the dead bodies
That lie between us:
*****
Love is a strange feeling
I left behind
In the disturbances of youth;
The tiger will not
let me off
And the hyena cannot stop laughing
As the hippo rides the streets
Besides, we are too learned now
To go back to the source
His
love poems work on three different levels.
First
and foremost, it is his abiding love for his grandmother who passed away in
1968 when he was 16 years old. It was
his Daddima's suffering from diabetic complications and unbearable pain that
decided him to become a doctor so he could learn or discover how that kind of pain could be
alleviated.
Then
his love of his country, and lastly his love for a person, his girlfriend. He explains that under apartheid and
international isolation, there were extremely limited options, and their
horizons were pretty curtailed and restricted especially growing up in a small
town, with the added separation from other communities, and the tacit
limitations of a rather conservative society.
One
of the major characteristics of Farouk’s poetry is the display of affection as
it is made clear throughout the anthology that affection was a very integral part of his
beliefs and his life despite the oppression surrounding him and those he loved.
Affection is demonstrated in meaningful yet
sad conversations, and the ultimate in affection - the giving and accepting of sexual
satisfaction.
That makes me want you
To stay
free
Sailing as an atom and a light
Upon the
winds of the universe
*****
My deepest sorrow
Lies within you:
In the flutter of your abdomen
In the warm dove of your hand
Nestling against your face:
A festival of honey
Dripping with sadness.
Affection
walks hand-in-hand with love, despite their differences - as affection is
action, while love is an emotion calling for a subordination of your needs on
behalf of somebody else's. #
It is not strange then to
acknowledge, under the
circumstances, that love is pain because love
has its own demands; it calls for sacrifices, commitments that must be
met. Inevitable separations above and
beyond the control of the lovers, especially under the yoke of apartheid, where the love between a black and a white person is
declared illegal, and the conventional
conservativeness of a made-up town. #
But
love cannot be eradicated, whether
under oppression, or under a more 'normal' society. However, at the same time, without diminishing
the emotion, we must not overlook the existing dichotomy in his referencing
love poems, as we can
sense and feel an uncertainty in his approach,
despite his affection, whether he views love as
a danger or a gift to be cherished.
But love is a pain
We began to learn too early
As we grew older
Indeed,
how can you bring yourself to speak of love when you are surrounded by
hatred?
Speak of love
In the cynical tongue
Passionately of hatred
For them that rule our lives
With hunger and gunfire
Because the hippos, the despicable enforcers, are
constantly riding the streets:
Love is a strange feeling
I left behind
In the disturbances of youth;
The tiger will not
let me off
And the hyena cannot stop laughing
As the hippo rides the streets
An
acknowledgement of the reality of adulthood and the reality of the apartheid
oppression.
In
'Wench' the apartheid regime is presented metaphorically as a
vilification of apartheid
- and not as a rejection of love, or even casual affairs. It is a simple statement that the revolution is waiting and one should
devote himself/herself to it:
Be gone with you
You and your swinging buttocks
I do not stir myself with you
Here I do not want to loiter
Between your wet thighs
An' lovely words
As
I stated earlier, his greatest love and his affection undoubtedly was his
grandmother. A big loss that would mark
him as he grows to adulthood. He wished
her to stay alive even with more amputations and diabetic comas. He dedicates a long poem, an ode to her, an
exhibition of his devotion and his infinite love for her and his # dear
memories:
Asking
Allah to bring my Daddima back
Through another diabetic
coma
Through
another amputation
*****
A proud woman in a silk
sari
Who walked the city streets with impunity
Hand in hand with her favourite grandson:
Taking me to the best sweetmeat shop
A sadness that cannot be filled over her death but a
consolation that at least she passed away peacefully in her sleep:
All ended in sleep,
Without fuss or bother,
As a serene pigeon comes
To rest on her face
Farouk, in using the power of words
to strike a condemnation of the institutionalised apartheid policy of political
oppression, police brutality, violence, social exclusion, and by personalising his experiences, provide the reader with a more direct emotional attachment:
While wildfire love
Burns to ashes
And the hearth of love
Feeds patiently on our bodies
Flaming into a new warmth each day
Years that took me
Through a heartache of a foreignland
That left my body
Without
substance,
A ghost of memories
That can never return us
To the garden
of our hearts
His
poetry is beyond memory - it is a clear and unmitigated testimony as he is identifying
his relationship and his excruciating experiences of the apartheid atrocities
and the injustices imposed on the people.
It is a great bitterness, an anger and fury against the
institutionalized oppression, the violence, the disenfranchisement. Farouk amplifies his resistance and struggle
against apartheid policies and practices through his poetry. Perhaps the only definite ammo at his
disposal.
As
I was reading the poem and contemplating its message, I realised that he is in
good company along with several other revolutionary poets such as Pablo Neruda,
Nazim Hikmet, Federico Lorca, Maya Angelou, Yiannis Ritsos and many, many
others: too many
to name because poetry becomes the voice, the moral medium, the beacon, an
ethical standing when it comes to
dealing with universal subjects; and Farouk
through his writing becomes an unacknowledged legislator as per the words of
Shelley on the ethical standing of poets.
His poetry is a duty to history.
All
in all, he is more closely linked, I think to Shelley's messages in his
poetics. Different time slots and
different cultures, different environments, but the message is albeit the same. Shelley's opposition to the way society is
organised creating inequality and poverty, his strong stand against
autocracies, his position on revolution and much more along with his sympathy
for the oppressed and social justice.
How
can one imagine that you are forced to use a room in secret, furtively, since you are not allowed
to do it openly because at some point in time the room was used by a white
person?
But we are in apartheid South Africa and the indignity
does not stop there - this is what Farouk is telling us, to show the depravity of a system that denies you your
dignity even in death:
As she lies on a cold cement floor:
The butcher's freezer
The bedroom of my youth
Used surreptitiously
Because of the Law
Because it was once rented
To a white man from Lithuania;
He
is also not afraid to criticise those who try to take advantage of the
revolution, an act that takes courage, by putting his life in mortal danger for
standing against the opportunism of supposed leaders of the revolution and
their organizations. Those pseudo-liberals,
pseudo-socialists and pseudo-leftists (the bourgeose # revolutionaries) who take
advantage of the revolution to become captains of industry and commerce {that
they were so opposed to}.#
And you,
Flaunting the tribal feathers of
liberation
And you, assuming the crown
In purple robes of piety
Or golden robes of rhetoric,
Make glib statements
Counting score
Of dead and maimed
Amongst our own
On rosaries that flame with burning flesh
''A Celebration Of
Flames'' is an important document, a testament to a
historical struggle contextualized in an emotional, lyrical
way, against dark and evil forces.
introduction
by Paulos Ioannou
translated by Paulos Ioannou
[] ORIGINAL
INTRODUCTION in #GREEK
© PAULOS IOANNOU
Όλα ξεκίνησαν με το «The DEATH OF STEVE
BIKO» ένα ποίημα αφιερωμένο στον Biko από τον Farouk Asvat στο Linkedin. Θυμήθηκα αόριστα ότι ήταν επαναστάτης
και ότι αφορούσε τη Νότια Αφρική, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ άλλες
λεπτομέρειες. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το ποίημα με έφερε σε επαφή με τον Φαρούκ
και μετά από μερικές συζητήσεις προσφέρθηκα να μεταφράσω οποιοδήποτε βιβλίο του
στα ελληνικά. Άφησε την επιλογή σε μένα. Διάλεξα το »ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΦΛΟΓΩΝ« μια
ανθολογία για την οποία κέρδισε το 1ο βραβείο Vita και έχει ήδη μεταφραστεί σε
πολλές άλλες γλώσσες. Ένιωσα ότι ήρθε η ώρα να το μεταφράσω στη γλώσσα των θεών
και της θάλασσας. Οφείλω να ομολογήσω από την αρχή ότι δεν είμαι υπερβολικά
εξοικειωμένος με τις άλλες ποιητικές συλλογές του Φαρούκ, παρόλο που είχα την
ευκαιρία να κάνω μια γρήγορη σάρωση. Γι' αυτό οι παρατηρήσεις μου βασίζονται
αποκλειστικά στην «ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΦΛΟΓΩΝ». Η ανασκόπηση δεν έχει αξιολογικούς
στόχους γιατί δεν είναι μια κριτική ανάλυση απλώς μια γενική προσέγγιση του
συγγραφέα μέσα από τα γραπτά του.
Η ανθολογία χωρίζεται σε δύο κύριες ενότητες που
ονομάζονται εύστοχα "King Of The Guerillas" και »A Celebration Of Flames« με κάθε ενότητα να
υποδιαιρείται σε πολλές αλληλένδετες υποενότητες που ενισχύουν το συνολικό
μήνυμα. Είναι γραμμένο σε ελεύθερη μορφή χρησιμοποιώντας λαϊκή γλώσσα που
διανθίζεται με αφρικανικά και αργκό ιδιωματισμούς και εκφράσεις για να κάνει το
αντίκτυπο πιο άμεσο και η ειρωνεία, συμπεριλαμβανομένης της σάτιρας, για να
κάνει μια πολιτική άποψη. Συντέθηκε σύμφωνα με τον Φαρούκ μεταξύ Ιουνίου 1983
και Ιουνίου 1985 κατά τη διάρκεια της κορύφωσης της συμμετοχής του στον αγώνα
κατά του απαρτχάιντ. Εκδόθηκε αρχικά από την Donker το 1987 για να ακολουθήσουν
πρόσθετες εκδόσεις από διαφορετικές εταιρείες το 2007 και το 2014
Το »A Celebration Of Flames« είναι μια αντιπολιτευτική ποίηση, μια
παθιασμένη, αλλά πάνω απ' όλα είναι μια παθιασμένα πικρή και θυμωμένη ποίηση
όπως ισχύει γενικά για όλα τα ποιήματα διαφωνίας. Το »A
Celebration Of Flames« είναι
από κάθε άποψη μια πολύ βαθιά και στοχαστική σύνθεση. Καθώς προχωράτε από
ποίημα σε ποίημα, από στροφή σε στροφή η σύνθεση γίνεται πιο περίπλοκη,
πολυεπίπεδη και προκαλεί σκέψη. Είναι επίσης σε κάποιο επίπεδο συναισθηματικό,
μια λυρική νοσταλγία, για τα χαμένα πράγματα και μια αγάπη ιδιαίτερα για τον
μπαμπά, τη γιαγιά του, μια βαθιά προσωπική και συναισθηματική λογιστική. Δεν
υπάρχει μυθολογία στην ποίησή του. Καταπιάνεται με σκληρή πραγματικότητα,
ζοφερές εικόνες, όχι φανταστικές καταστάσεις με φανταστικούς ήρωες και
πρωταγωνιστές. Μας μιλάει πολύ γραφικά για τα ανθρώπινα όντα που υποτάσσουν,
βασανίζουν και δολοφονούν άλλα ανθρώπινα όντα χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς
τύψεις. Μας λέει για την άθλια φτώχεια και την απαξίωση και την επίδρασή τους
στους ανθρώπους, αλλά ιδιαίτερα για την επίδρασή τους στα παιδιά
Το πολιτιστικό σκηνικό
αυτών των ποιημάτων ανοίγει τα μάτια για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την
αφρικανική κουλτούρα και τις ποικίλες εθνότητες της, όπου ξεδιπλώνεται μια νέα
θέαση άγνωστων και απολαυστικών εικόνων. Νέα σύμβολα, ονόματα και τοποθεσίες
τοποθετούνται σε μια πολύχρωμη ταπετσαρία. Για να κατανοήσετε πραγματικά την
ποίηση του Φαρούκ, πρέπει να συμβιβαστείτε με τα σύμβολά του. Σύμβολα όπως
township, casspirs, Hippos και ούτω καθεξής. Αυτή η συμβολολογία δεν στερείται
νοήματος: καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη σκέψη του ποιητή και μεταφέρει τον
αναγνώστη σε ένα παράξενο και υπέροχο βασίλειο νέων ιδεών.
Απαρτχάιντ,
1948-1994
Τι ήταν να ζήσεις και να ωριμάσεις κατά τη διάρκεια του
Απαρτχάιντ πώς αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τη ζωή και την ιδεολογία σου; Πώς
επιβιώνεις άθικτος από αυτό το απόλυτο σκοτάδι που σε περιβάλλει και πώς
μπορείς να επιβιώσεις από την απόλυτη ανισότητα, την απόλυτη απανθρωποίηση, τι
σημαίνει και αισθάνεσαι να είσαι άνθρωπος δεύτερης και τρίτης κατηγορίας αν σε
αναγνωρίζουν ακόμη και ως τέτοιο;
Κρατάμε Σε
τόσες ζωές, Συντετριμμένος, Σταθερή ανάμεσα στο γέλιο και τον θάνατο Η ένταση
της ζωής Και πεθαίνεις μέσα σου, Εξόριστοι στην περιφέρεια του θανάτου
Πράγματι,
εξόριστος στην περιφέρεια του θανάτου γιατί ο θάνατος στα χέρια των επιβολής
ήταν παντού και δεν έκανε εξαιρέσεις γυναίκες, παιδιά, έφηβοι όλοι ήταν στόχος.
Στο "The Death Of Steve Biko" το πρώτο ποίημα της ανθολογίας
γινόμαστε μάρτυρες μιας δήλωσης, μιας περιφρόνησης ότι η εξέγερση είναι κοντά
και ότι η καταπίεση δεν θα γίνει πλέον αποδεκτή ή ανεκτή.
Αλλά
ο θάνατός σου είναι ο τελευταίος θυμός. Δεν θα σταθούμε πια σαν τον Χριστό Η
πλάτη μας στον τοίχο Σταυρωμένος από σφαίρα Μέσα από το κεφάλι.
Μια επίσημη δήλωση, μια περιφρόνηση ακόμα κι αν οδηγήσει
σε βασανιστήρια, αυθαίρετη φυλάκιση και πιθανώς θάνατο όπως ήταν η μοίρα του
Μπίκο, ότι δεν θα γυρίζουν πια το άλλο μάγουλο, δεν θα δεχτούν άλλο το
καταπιεστικό καθεστώς με απάθεια. Όχι άλλη υποβολή. Δεν υπάρχει άλλη λογική
επιλογή. Τα αντίποινα είναι κοντά. Ο Θεός δεν είναι διαθέσιμος να τιμωρήσει
τους κακοποιούς, εξαρτάται από αυτούς που υφίστανται αδικίες και άδικη
μεταχείριση να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους και να λάβουν οποιαδήποτε αναγκαία
ενέργεια για να απελευθερωθούν από τη συστημική τυραννία του απαρτχάιντ. Η
δήλωση και η πρόθεσή της καθίστανται σαφέστερα σε όλο το ποίημα, αλλά
ειδικότερα στο «The King Of Guerrillas» και «There is a New Sadness» Μια
έκκληση για δράση το συμπέρασμα, συνοδευόμενη από τη βαθιά κατανόηση ότι το
απαρτχάιντ δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεπεραστεί μόνο με ειρηνικά μέσα. Κάλεσμα
στα όπλα.
Κι αυτή
είναι η τελευταία παράσταση:
Αν δεν μου το επιτρέψεις
Αύριο επαναστατώ εναντίον σου
*****
Μαύρη γροθιά υψωμένη στους ουρανούς,
Σε πείσμα ή πίκρα
Ή καθορισμένος προκαθορισμός,
ΑΚ 47 από την άλλη,
Περπατήστε στα mieliefields
Χόρτο ελεφάντων και ναρκοπέδια
Από τα σφετερισμένα εδάφη.
*****
Αλλά σύντομα
Τα παιδιά βγαίνουν πάλι έξω
Χλευάζουν τεθωρακισμένα
στρατιωτικά οχήματα
Με μικρές μαύρες γροθιές
Γεμάτες περηφάνια
Αλλά γνωρίζει επίσης την έλλειψη πόρων για την
αποτελεσματική καταπολέμηση της καταπίεσης. Η κατανόηση της αδυναμίας απέναντι
στους τεράστιους πόρους του καθεστώτος. Αλλά η αδυναμία δεν ισοδυναμεί με
συνολική
ανικανότητα
ή ανικανότητα.
Τι έχουμε όμως:
Πέτρες στο οπλοστάσιο μας,
Ελπίδα στα στήθη μας,
Η επιθυμία να πεθάνεις ζωντανός
Χορεύοντας σε καρναβαλικά καρουζέλ
Γύρω από τις φλόγες της ελπίδας
Και καταστροφή:
Η φωτιά της ζωής μας.
Αλλά η ελπίδα υπάρχει ακόμα και στις πιο θλιβερές
καταστάσεις. Γιατί χωρίς ελπίδα δεν υπάρχει ανάσταση
Ετσι πάει:
λίγη περηφάνια εδώ
μια μικρή στενοχώρια εκεί
ένα κομμάτι ψωμί και τσάι
μερικά κομμάτια
snoek
και κλεμμένο κρασί.
Ναι, έτσι πάει.
Αλλά πάντα η ελπίδα παραμένει,
Και μαζί με την ελπίδα μια προσευχή για τη βοήθεια των
υψηλών θεοτήτων
O Nkulunkulu! O Modimo!
Βοήθησέ μας
Για να μπορέσουμε να περπατήσουμε ξανά
Αυτοί οι δρόμοι
Και αυτά τα χτυπημένα μονοπάτια,
Περήφανοι για αυτό που είναι δικό μας:
*****
Βροχή πάνω μας
Για να ξαναπιούμε
Γλυκό νερό
Ακάθαρτος από αίμα
Και ο υπόνομος της ανθρώπινης βρωμιάς
Η πλειοψηφία της λευκής μειονότητας ζούσε ίσως όχι στην
πολυτέλεια, αλλά αρκετά καλά, ενώ οι Ινδοί, οι έγχρωμοι και ιδιαίτερα οι μαύροι
υπέφεραν από εκτεταμένη φτώχεια, υποσιτισμό και ασθένειες. Δεν υπήρχε τίποτα
κρυφό στην άσκηση των πολιτικών του απαρτχάιντ, όλα ήταν ανοιχτά. Οι μαύροι, οι
έγχρωμοι και γενικά οι μη λευκοί υποβλήθηκαν συστηματικά σε πολιτική,
οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική υποβάθμιση ζώντας σε εξαθλίωση επειδή δεν
ανήκαν στη λευκή μειονότητα και στην ιδεολογία της ανωτερότητας
Μας έδιωξαν τη ζωή
Και έχτισε ακριβά σπίτια
Οι θεσμοί της Νότιας Αφρικής, από την κυβέρνηση μέχρι το
εκπαιδευτικό σύστημα και την πολιτική κουλτούρα, συνέβαλαν και ενίσχυσαν την
υποταγή αυτών των περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων, ενώ παράλληλα εξύψωσαν
και προστατεύοντας την κυρίαρχη λευκή μειονότητα. Η καταπιεσμένη ομάδα υπέφερε
πολύ από πολλαπλές μορφές αποκλεισμού, εκμετάλλευσης, ελέγχου, άρνησης
αξιοπρεπών θέσεων εργασίας και μισθών διαβίωσης, προσιτή αξιοπρεπούς στέγασης,
συμβιβαστικών και εξευτελιστικών συνθηκών εργασίας μαζί με καθημερινή βία και
θάνατο.
Ακούγοντας το παιδί σε απομόνωση
Είναι καλύτερο από το να μην ξέρεις
Αυτός ο εφιάλτης του παιδιού
Είναι καλύτερο από το κρύο
Σιωπή θανάτου
Τι τρομερή επιλογή καλύτερα να είσαι ζωντανός υποφέροντας
από εφιάλτες που προκαλούνται από την τυραννία των λίγων και την πείνα γύρω σου
παρά από τον θάνατο. Αν είσαι ακόμα ζωντανός και μεγαλώσεις για να γίνεις
έφηβος και ενήλικας τότε μπορείς να συνεχίσεις τον αγώνα.
Καθώς πεθαίνουμε
Κάθε μέρα
Παρά το μπαγιάτικο ψωμί
Βάλτε στο στόμα μας
Και η σκληρότητα της ζωής μας
Οι σφαίρες περνούν ακόμα
Ο Φαρούκ μας λέει με πολύ γραφική μεταφορά ότι πραγματικά
δεν έχει σημασία για τις αρχές του απαρτχάιντ αν υποφέρεις από πείνα, δεν τους
νοιάζει πόσο σκληρή είναι η ζωή σου, εξακολουθείς να υποβάλλεται σε δολοφονία
*****
Στο Khuma ένα πτώμα γεμάτο σφαίρες
Ξαπλώνει σε ένα σπασμένο, γεμάτο σφαίρες φέρετρο.
Στο Zinyoka Biko περπατά ανάμεσα στους πεινασμένους,
Και η Αλεξάνδρα μυρίζει φρέσκο σκατά,
Ο ρατσισμός και η βία είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσουν
τις συνθήκες για επανάσταση, μια επιρροή στα παιδιά καθώς μεγαλώνουν και
γίνονται έφηβοι και ενήλικες, επειδή η ειρήνη και η συμφιλίωση κάτω από τον
θεσμοθετημένο τρόμο του απαρτχάιντ δεν είναι δυνατή και σύμφωνα με τα λόγια του
Malcolm X «Δεν μπορείς να διαχωρίσεις την ειρήνη από την ελευθερία γιατί κανείς
δεν μπορεί να είναι ήσυχος αν δεν έχει την ελευθερία του».
Στο "Possibilities Of A Man Haunted By Hunger"
οι επιλογές που παρουσιάζονται σε μια μαθηματική διατύπωση είτε-ή είτε είναι
περιορισμένες:
Υπάρχει μία από τις δύο πιθανότητες
Είτε θα γίνεις αφεντικό αγόρι
Ή άναψες τη φωτιά του λευκού
Δηλαδή, είτε πιάνεις τη μοίρα σου και γίνεσαι δύναμη για
τον εαυτό σου είτε συνεχίζεις να είσαι σκλάβος κάτω από τον ζυγό του λευκού
Ζει
με αυτόν τον θυμό, βλέποντας και βιώνοντας ό,τι συμβαίνει γύρω του ανίκανος να
το αγνοήσει, τρέφεται από αυτό. Εξοργισμένος από την αδικία και την ικανότητα
της λευκής μειονότητας να εξαναγκάζει, να κυριαρχεί, να ελέγχει τους πόρους και
να επιβάλλει μεροληπτικές εντολές που χρησιμοποιούνται για να διασφαλιστεί ότι
η εξουσία παραμένει:
στα χέρια όσων την έχουν ήδη
Αλλά μπορείς να δεις
Οι σκουριασμένες αλυσίδες
Αυτό βρίσκεται στην καρδιά μου
Σαν άγκυρα
Οι αυθαίρετες κρατήσεις ήταν τρόπος ζωής στη Νότια Αφρική
του απαρτχάιντ, αφήνοντάς σας να περιπλανηθείτε γιατί συνελήφθητε και με ποιο
πρόσχημα. Γνωρίζετε φυσικά γιατί είναι ένα διαρκές φαινόμενο παντού γύρω σας.
Δεν χρειάζονται λόγο. είναι αυθαίρετο και η λογική δεν μπαίνει σε αυτό γιατί
μπορούν να επινοηθούν και ή να κατασκευαστούν λόγοι.
Αλλά μετά ήρθε το αφεντικό της Ασφάλειας
Να πω ότι με χρεώνουν
Για Κατοχή Απαγορευμένων Εκδόσεων.
Ως ένα αξιόλογο λογοτεχνικό έργο »A Celebration Of
Flames«,
παίρνει οικουμενικές διαστάσεις γιατί η τραγωδία του απαρτχάιντ δεν είναι
μεμονωμένο φαινόμενο και το μήνυμά της αντηχεί παγκοσμίως. Το Νοτιοαφρικανικό
Απαρτχάιντ μπορεί να τελείωσε, αλλά το απαρτχάιντ στις πολλές και ποικίλες
εκδηλώσεις και μορφές του είναι ακόμα ζωντανό και καλά. Η αστυνομική βία, ο
αυταρχισμός, οι αυθαίρετες κρατήσεις, τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες, οι
ψευδείς ειδήσεις, η παραπληροφόρηση δεν είναι νέα φαινόμενα, ούτε είναι μοναδικά
χρονικά και γεωγραφικά. Έχουμε χαρακτηριστικά παραδείγματα της λευκής υπεροχής
και αντιδραστικής Κου Κλουξ Κλαν και των απογόνων της στις Ηνωμένες Πολιτείες
που υποτίθεται ότι είναι νεκροί, αλλά δεν είναι, η Μιανμάρ και η αιώνια
κυριαρχία του στρατού στη χώρα, η καταστολή και η καταστροφή των Ουιγούρων στην
Κίνα , τις πρακτικές και τις πολιτικές του ισραηλινού απαρτχάιντ εναντίον των
Παλαιστινίων, όπως τεκμηριώνεται από τη Διεθνή Αμνηστία και επιβεβαιώνεται από
το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τον B'Tselem, τη φυλάκιση και/ή τις
δολοφονίες δημοσιογράφων, για να αναφέρουμε μόνο μερικά.
Ο Φαρούκ διατυπώνει ξεκάθαρα πολλές αλήθειες, παρέχοντας
μια ζωντανή περιγραφή των πηγών του πόνου του, των φόβων του, της πικρίας του,
της έννοιας της αντίστασής του και κυρίως του θυμού και της απελπισίας του.
Συνοδεία σκονισμένων ιπποπόταμων
Περιπολήστε στους γεμάτους αίματα δρόμους
Μια άλλη ζούγκλα
Πυροβολώντας αθώο αίμα:
Παιδιά στριμωγμένα σε χαρούμενα παιχνίδια
Μητέρες πυροβολήθηκαν τη στιγμή της γέννησης
Παρθένες οδηγημένες σε ένα μοναχικό λιβάδι
Αντηχώντας με την τρέλα της ζωής τους
Ατόφιες εικόνες που περικλείουν τον τρόμο, έντονες
μεταφορές σκονισμένων ιπποπόταμων, παχύδερμων, που στην πραγματικότητα ήταν
τεθωρακισμένα οχήματα της αστυνομίας και του στρατού που περιπολούσαν στους
δρόμους του δήμου για να επιβάλουν το απαρτχάιντ, με δακρυγόνα, πυροβολώντας
σφαίρες και επιθέσεις ή συλλαμβάνοντας ανθρώπους αυθαίρετα. Με τη χρήση αυτών
των τεθωρακισμένων οχημάτων εφαρμόστηκαν βίαια και επιβλήθηκαν οι πολιτικές του
απαρτχάιντ, οδηγώντας σε βασανιστήρια και δολοφονίες.
Αλλά ακόμη και κάτω από την αγάπη του καθεστώτος του
απαρτχάιντ, αυτό το πολύτιμο ανθρώπινο συναίσθημα δεν μπορεί να μειωθεί. Η
αγάπη στην ποίηση του Φαρούκ είναι μια ελεγειακή, λυρική προσέγγιση σε αυτό το
συναίσθημα που αιχμαλωτίζει, εξυψώνει αλλά και γίνεται αντιιδανικό στις
συνθήκες του απαρτχάιντ και των περιπολούντων ιπποπόταμων αλλά και της
αποξένωσης και της αποστασιοποίησης από την ουσία των πολιτιστικών πηγών της
γενιάς. Πράγματι, τα ερωτικά του ποιήματα είναι μια μελέτη σε αντιθέσεις.
Τώρα που τα αστέρια περιστρέφονται,
Το λαμπερό σου χέρι
Struts ένα ευχάριστο αντίο
Γνωρίζοντας τα πτώματα
Αυτό βρίσκεται μεταξύ μας:
*****
Η αγάπη είναι ένα περίεργο συναίσθημα
άφησα πίσω
Στις αναταραχές της νεολαίας?
Η τίγρη δεν θα με αφήσει
Και η ύαινα δεν μπορεί να σταματήσει να γελάει
Καθώς ο ιπποπόταμος καβαλάει στους δρόμους
Άλλωστε είμαστε πολύ μαθημένοι πλέον
Για να επιστρέψω στην πηγή
Τα ερωτικά του ποιήματα λειτουργούν σε τρία διαφορετικά
επίπεδα. Πρώτα και κύρια, είναι η διαρκής αγάπη του για τη γιαγιά του που
πέθανε το 1968 όταν ήταν 16 ετών. Ήταν η ταλαιπωρία του μπαμπά του από
διαβητικές επιπλοκές και αφόρητους πόνους που τον αποφάσισαν να γίνει γιατρός
για να μάθει ή να ανακαλύψει πώς θα μπορούσε να ανακουφιστεί αυτός ο πόνος.
Μετά η αγάπη του για τη χώρα του και τέλος
η αγάπη του για έναν άνθρωπο, την κοπέλα του. Εξηγεί ότι κάτω από το απαρτχάιντ
και τη διεθνή απομόνωση, υπήρχαν εξαιρετικά περιορισμένες επιλογές και οι
ορίζοντές τους ήταν αρκετά περιορισμένοι και περιορισμένοι, ειδικά μεγαλώνοντας
σε μια μικρή πόλη, με τον πρόσθετο διαχωρισμό από άλλες κοινότητες και τους
σιωπηρούς περιορισμούς μιας μάλλον συντηρητικής κοινωνίας.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ποίησης του Φαρούκ
είναι η εκδήλωση στοργής, καθώς καθίσταται σαφές σε όλη την ανθολογία ότι η
στοργή ήταν πολύ αναπόσπαστο μέρος των πεποιθήσεών του και της ζωής του παρά
την καταπίεση που τον περίβαλλε και αυτούς που αγαπούσε. Η στοργή αποδεικνύεται
σε ουσιαστικές αλλά και θλιβερές συνομιλίες και η απόλυτη στοργή είναι η
προσφορά και η αποδοχή σεξουαλικής ικανοποίησης.
Αυτό με κάνει να σε θέλω
Για να μείνεις ελεύθερος
Πλέοντας ως άτομο και φως
Πάνω στους ανέμους του σύμπαντος
******
Η βαθύτερη λύπη μου βρίσκεται μέσα σου:
Στο φτερούγισμα της κοιλιάς σου
Στο ζεστό περιστέρι του χεριού σου
Φωλιάζει στο πρόσωπό σας:
Μια γιορτή μελιού που στάζει θλίψη.
Η στοργή περπατά χέρι-χέρι με την αγάπη παρά τις διαφορές
τους, καθώς η στοργή είναι δράση, ενώ η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που απαιτεί
την υποταγή των αναγκών σας για λογαριασμό κάποιου άλλου.
Δεν είναι παράξενο λοιπόν να αναγνωρίσουμε υπό τις
συνθήκες ότι η αγάπη είναι πόνος γιατί η αγάπη έχει τις δικές της απαιτήσεις,
απαιτεί θυσίες, δεσμεύσεις που πρέπει να εκπληρωθούν. Αναπόφευκτοι χωρισμοί
πάνω και πέρα από τον έλεγχο των εραστών, ειδικά κάτω από τον ζυγό του
απαρτχάιντ όπου ο έρωτας μεταξύ ενός μαύρου και ενός λευκού ατόμου κηρύσσεται
παράνομος και η συμβατική συντηρητικότητα μιας make up πόλης.
Αλλά η αγάπη δεν μπορεί να εξαλειφθεί είτε κάτω από
καταπίεση είτε κάτω από μια πιο «κανονική» κοινωνία. Ωστόσο, ταυτόχρονα, χωρίς
να μειώνουμε το συναίσθημα, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την υπάρχουσα διχοτόμηση
στα ερωτικά του ποιήματα αναφοράς, καθώς μπορούμε να αισθανθούμε και να
αισθανθούμε μια αβεβαιότητα στην προσέγγισή του παρά τη στοργή του αν θεωρεί
την αγάπη ως κίνδυνο ή ως δώρο. λατρεμένο.
Αλλά η αγάπη είναι πόνος
Αρχίσαμε να μαθαίνουμε πολύ νωρίς
Όσο μεγαλώναμε
Πράγματι, πώς μπορείς να κάνεις τον εαυτό σου να μιλήσει
για αγάπη όταν σε περιβάλλει μίσος;
Μιλήστε για αγάπη
Στην κυνική γλώσσα
Με πάθος μίσους
Για αυτούς που κυβερνούν τη ζωή μας
Με πείνα και πυροβολισμούς
Γιατί οι ιπποπόταμοι, οι κατάπτυστοι επιβολείς
κυκλοφορούν συνεχώς στους δρόμους
Η αγάπη είναι ένα περίεργο συναίσθημα που άφησα πίσω μου
Στις αναταραχές της νεολαίας?
Η τίγρη δεν θα με αφήσει
Και η ύαινα δεν μπορεί να σταματήσει να γελάει
Καθώς ο ιπποπόταμος καβαλάει στους δρόμους
Μια αναγνώριση της πραγματικότητας της ενηλικίωσης και
της πραγματικότητας της καταπίεσης του απαρτχάιντ
Στο «Wench» μεταφορικά το καθεστώς του απαρτχάιντ
παρουσιάζεται εδώ ως προσβολή του απαρτχάιντ, και όχι ως απόρριψη της αγάπης, ή
ακόμη και ως περιστασιακές υποθέσεις. Μια απλή δήλωση ότι η επανάσταση
περιμένει και πρέπει κανείς να αφοσιωθεί σε αυτήν:
Να φύγω μαζί σου
Εσύ και οι γλουτοί σου που αιωρούνται
Δεν ανακατεύομαι μαζί σου
Εδώ δεν θέλω να χαζεύω
Ανάμεσα στους βρεγμένους μηρούς σου
Ωραία λόγια {?}
Όπως είπα νωρίτερα η μεγαλύτερη αγάπη του και η στοργή
του ήταν αναμφίβολα η γιαγιά του. Μια μεγάλη απώλεια που θα τον σημάδεψε καθώς
ενηλικιώνεται. Της ευχήθηκε να μείνει στη ζωή ακόμα και με περισσότερους
ακρωτηριασμούς και διαβητικό κώμα. Της αφιερώνει ένα μακροσκελές ποίημα, μια
ωδή, μια έκθεση της αφοσίωσής του και της απέραντης αγάπης του γι' αυτήν και
αγαπημένες αναμνήσεις
Ζητώντας από τον Αλλάχ να φέρει πίσω τον μπαμπά μου
Μέσα από ένα άλλο διαβητικό κώμα
? Μέσω άλλου ακρωτηριασμού
*****
Μια περήφανη γυναίκα με μεταξωτό σάρι
Που περπάτησε στους δρόμους της πόλης ατιμώρητοι
Χέρι-χέρι με τον αγαπημένο της εγγονό:
Με πάει στο καλύτερο ζαχαροπλαστείο
Μια θλίψη που δεν μπορεί να γεμίσει με τον θάνατό της
αλλά μια παρηγοριά που τουλάχιστον πέθανε ειρηνικά στον ύπνο της
Όλα τελείωσαν στον ύπνο,
Χωρίς φασαρία ή κόπο,
Καθώς έρχεται ένα γαλήνιο περιστέρι
Να ακουμπήσει στο πρόσωπό της
Ο Φαρούκ χρησιμοποιώντας τη δύναμη των λέξεων για να
καταδικάσει την θεσμοθετημένη πολιτική του απαρτχάιντ της πολιτικής καταπίεσης,
της αστυνομικής βίας, της βίας, του κοινωνικού αποκλεισμού και εξατομικεύοντας
τις εμπειρίες του παρέχει στον αναγνώστη μια πιο άμεση συναισθηματική
προσκόλληση
Ενώ πυρκαγιά αγάπη
Καίγεται σε στάχτη
Και η εστία της αγάπης
Τρέφεται με υπομονή με το σώμα μας
Φλεγόμενος σε μια νέα ζεστασιά κάθε μέρα
Χρόνια που με πήραν
Μέσα από έναν πόνο της ξένης
Αυτό έφυγε από το σώμα μου
Χωρίς ουσία,
Ένα φάντασμα αναμνήσεων
Αυτό δεν μπορεί ποτέ να μας επιστρέψει
Στον κήπο της καρδιάς μας
Η ποίησή του είναι πέρα από τη μνήμη, είναι μια ξεκάθαρη
και αμείωτη μαρτυρία καθώς εντοπίζει τη σχέση του και τις βασανιστικές
εμπειρίες του από τις φρικαλεότητες του απαρτχάιντ και τις αδικίες που
επιβλήθηκαν στους ανθρώπους. Είναι μεγάλη πικρία, οργή και οργή ενάντια
στη θεσμοθετημένη
καταπίεση, τη βία, την απαξίωση. Ο Φαρούκ ενισχύει την αντίσταση και τον αγώνα
του ενάντια στις πολιτικές και τις πρακτικές του απαρτχάιντ μέσα από την ποίησή
του. Ίσως το μόνο σίγουρο πυρομαχικό που έχει στη διάθεσή του.
Καθώς διάβαζα το ποίημα και σκεφτόμουν το μήνυμά του,
συνειδητοποίησα ότι έχει καλή παρέα μαζί με αρκετούς άλλους επαναστάτες ποιητές
όπως ο Πάμπλο Νερούδα, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Φεντερίκο Λόρκα, η Μάγια Αγγέλου, ο
Γιάννης Ρίτσος και πολλοί άλλοι, πάρα πολλοί για να αναφέρω. επειδή η ποίηση
γίνεται η φωνή, το ηθικό μέσο, ο φάρος, μια ηθική θέση όταν πρόκειται για την
αντιμετώπιση καθολικών θεμάτων και ο Φαρούκ μέσω της γραφής του γίνεται ένας
ανομολόγητος νομοθέτης σύμφωνα με τα λόγια του Σέλλεϋ για την ηθική θέση των
ποιητών. Η ποίησή του είναι χρέος απέναντι στην ιστορία. Και ο Φαρούκ γράφει
παρόλο που γνωρίζει ότι η ποίησή του και ο θυμός του καθώς γράφει δεν θα έχουν
κανένα απτό αποτέλεσμα στην ανατροπή του απαρτχάιντ, αλλά όπως ο Κεντάρναθ
Σινγκ, ένας Χίντι ποιητής και δοκιμιογράφος
«Γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν θα συμβεί από τις προσπάθειές
μου να γράψω, θέλω να γράψω» και το κάνει
Συνολικά, είναι πιο στενά συνδεδεμένος, νομίζω, με τα
μηνύματα του Shelley στην ποιητική του. Διαφορετικά χρονικά διαστήματα και
διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικό περιβάλλον αλλά το μήνυμα είναι αν και το
ίδιο. Η αντίθεση του Shelley στον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας που δημιουργεί
ανισότητα και φτώχεια, η ισχυρή του στάση ενάντια στις απολυταρχίες, η θέση του
για την επανάσταση και πολλά άλλα μαζί με τη συμπάθειά του
για
τους καταπιεσμένους
και την κοινωνική δικαιοσύνη
Πώς μπορεί κανείς να φανταστεί ότι αναγκάζεστε να
χρησιμοποιείτε ένα δωμάτιο κρυφά, αφού δεν σας επιτρέπεται να το κάνετε ανοιχτά
επειδή κάποια στιγμή το δωμάτιο χρησιμοποιήθηκε από έναν λευκό;
Αλλά βρισκόμαστε
στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής και η αναξιοπρέπεια δεν σταματά εκεί, αυτό
μας λέει ο Φαρούκ για να δείξουμε την εξαχρείωση ενός συστήματος που σας
αρνείται την αξιοπρέπειά σας ακόμα και στον θάνατο
Καθώς ξαπλώνει σε ένα κρύο τσιμεντένιο πάτωμα:
Η κατάψυξη του κρεοπωλείου
Η κρεβατοκάμαρα της νιότης μου
Χρησιμοποιείται κρυφά
Λόγω του Νόμου
Γιατί κάποτε ήταν νοικιασμένο
Σε έναν λευκό άνδρα από τη Λιθουανία.
Δεν φοβάται επίσης να επικρίνει αυτούς που προσπαθούν να
εκμεταλλευτούν την επανάσταση, μια πράξη που απαιτεί θάρρος, θέτοντας τη ζωή
του σε θανάσιμο κίνδυνο επειδή στέκεται ενάντια στον οπορτουνισμό των
υποτιθέμενων ηγετών της επανάστασης και των οργανώσεών τους. Αυτοί οι
ψευτοσοσιαλιστές και οι ψευτοαριστεροί που εκμεταλλεύονται την επανάσταση για
να γίνουν καπετάνιοι της βιομηχανίας και του εμπορίου.
Και εσύ,
Καμαρώνει τα φυλετικά φτερά της απελευθέρωσης
Κι εσύ, αναλαμβάνοντας το στέμμα
Με πορφυρές ρόμπες ευσέβειας
Ή χρυσές ρόμπες της ρητορικής,
Κάνετε αδιάφορες δηλώσεις
Καταμέτρηση βαθμολογίας
Των νεκρών και των ακρωτηριασμένων
Μεταξύ των δικών μας
Πάνω σε κομποσκοίνια που φλόγα με αναμμένη σάρκα
Το »A Celebration Of Flames«
είναι ένα σημαντικό ντοκουμέντο, μια απόδειξη μιας ιστορικής πάλης που
ενσωματώνεται με συναισθηματικό λυρικό τρόπο ενάντια στις σκοτεινές και κακές
δυνάμεις και την επιβίωση.
introduction by Paulos Ioannou
[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][]
[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][]
%20f&b%202500.jpg)